Poging 2 voor IVF 1

Afgelopen vrijdag, ik word wakker en bedenk me dat ik jarig ben.
Ik ben jarig, 39 kaarsjes op de denkbeeldige taart, het staat behoorlijk vol en ik kan ze natuurlijk nooit allemaal in 1 keer uitblazen ;-)!!!!
In principe heb ik een leuke dag voor de boeg want ik heb sinds jaren weer eens een feestje voor mijn vrienden gepland.
Toch heb ik zeer gemengde gevoelens.
Ik mag mij dan zelf nog wel 29 voelen en me ook zo gedragen, mijn eitjes hebben inmiddels het stadium 'bejaard' bereikt. De meesten hebben al het loodje gelegd, andere hebben grijze haren en stramme botten. Slechts enkele zijn nog fit genoeg.
Geen leuke gedachte, maar ik kan het niet helpen.
Het toeval wil ook nog dat ik deze dag mag starten met de Decapeptyl, de injecties die je in 'de overgang' brengen.
Gelukkig betekent dat ook dat de nieuwe IVF-poging is begonnen.
De tweede poging voor IVF nummer 1.
Hier hangt alles van af!!!
Over een goede week mag ik beginnen met de hoogste dosering (450 eenheden) Menopur (de vorige ronde had ik Puregon 150 eenheden).
Dat is dus twee keer zoveel hormonen erbij!!!
Ik hoop dat het mijn bejaarde eitjes even flink wakker schudt want anders zie ik het heel somber in.
Verder maak ik me ook wel een klein beetje zorgen over die grote hoeveelheid hormonen, hoe gaat mijn lichaam daar op reageren, los gezien van het ontwikkelen van de eitjes.
Wat heeft dit voor effect op mijn gevoel, krijg ik niet al te negatieve gevoelens?
En hoe zit dat later, er is nog maar weinig bekend wat voor effect dit op latere leeftijd heeft.
Genoeg om over na te denken, maar ik probeer het los te laten.

Inmiddels is het zondag, ik heb een super leuke verjaardag gehad, met 's avonds een fantastisch feestje waarbij veel van mijn vrienden mij een hart onder de riem hebben gestoken.
Dit moet 'mijn' jaar worden!
En ook al willen ze mij over twee weken misschien wel uit het raam knikkeren omdat ik onuitstaanbaar ben, ze weten waarom ik zo doe en dat het weer overgaat, en dat híermee misschien wel mijn grootste wens gaat uitkomen!

Ik mag door!!!

Het houdt me al minstens twee dagen erg bezig, het beslissende telefoontje of ik nog een IVF-poging mag doen of niet.
Al twee nachten slaap ik onrustig.
De teleurstelling van het niet zwanger zijn heeft min of meer plaats gemaakt voor de angst niet door te mogen gaan, met als gevolg dat dit het dan was.

Tussen 11.00 u. en 13.00 u. zou ik gebeld worden.
Ik sliep laat (half drie) en was weer vroeg wakker (06.30 u.).
En dan duurt het wachten lang.
Het duurt eeuwen voordat het 11.00 u. is, ik heb van alles en niks gedaan.

En dan eindelijk om tien over twaalf gaat mijn telefoon.
De bibbers gieren door mijn lijf maar ik probeer mijn stem zo rustig mogelijk te laten klinken.
De IVF-arts vraagt hoe het met mij gaat, ik zeg dat ik erg teleurgesteld ben dat ook deze poging niet is gelukt. Ze snapt het.
Ik zeg voorzichtig dat ik hoop dat ze het nog een keer willen proberen.
Ja hoor, natuurlijk zegt ze. Pffffffff, daar is het verlossende antwoord.
Aan haar verdere verhaal te horen was het niet echt aan de orde dat ze er mee zouden stoppen.
Ze zouden dit soort dingen toch eens met elkaar moeten overleggen.
Die vorige arts heeft mij toch twee erg onaangename weken bezorgt door te zeggen dat er ook een grote mogelijkheid was dat ze niet door zouden gaan.

Ik moet met de pil beginnen.
En ook de datum van de start van de decapeptyl spreken we af.
Deze keer ga ik niet Puregon maar Menopur gebruiken.
En dan meteen vanaf de start 450 eenheden per dag.
Ze vertelt wel dat als met deze hoge dosering er ook niet genoeg follikels rijpen ze het waarschijnlijk niet nog eens gaan proberen.

Na het telefoontje komen dan de tranen.
Tranen van opluchting, ze zaten er nog van de teleurstelling dat ik niet zwanger was, maar toen kwamen ze niet.
Ik ben blij dat ik door mag, ik was nog niet klaar om me er bij neer te leggen.
Gek toch dat je blij kunt zijn dat je je lichaam weer vol hormonen mag spuiten.

Wat nu?

Als er een keer was geweest dat ik het gevoel had mogelijk zwanger te zijn, dan was het wel deze keer! Nog niet eerder voelde ik me anders dan anders!
Steekjes in mijn buik, géén hoofdpijn vooraf , géén slecht humeur en geen enorm pijnlijke borsten!
Eigenlijk was alles deze keer anders.
Ik ging zowaar bijna geloven dat nummer/meneer 59 misschien toch zomaar eens geluk zou gaan brengen.
Normaal is mijn lf 10/11 dagen, maar de mutsebollen (lees utrogestan) zorgen ervoor dat ik niet ongesteld word, dat werkt bij mij dan weer eens wél prima!
Als ik op dag 15 na de IUI nog niet ongesteld was moest ik op die dag een zwangerschapstest doen.
Gisteren was het dag 14, en gezien mijn normale lengte van lf 10/11, had ik bedacht dat op dag 14 er wel iets op de zwangerschapstest te zien zou moeten zijn als ik zwanger was.

In de nacht vooraf aan het testen kon ik de slaap maar niet te pakken krijgen.
Draai, draai, linksom, rechtsom, rug.
Stel je voor dat het nu toch eindelijk eens zo was, dat er voor het allereerst eens twee streepjes op de test zouden verschijnen!
Hoe fantastisch, spannend en eng zou dat zijn!
Nadat ik een paar keer in slaap was gesukkeld hield ik het om 06.00 u. niet meer uit.
Nog nooit heb ik het zo ontzettend spannend gevonden om te testen en wat duren 5 minuten dan lang!

Nadat ik de kat uitgebreid had geaaid, drie keer een rondje in mijn huis had gelopen was het dan zover. Het zweet brak me uit, zou het, zou het?

Spierwit!

Wat een desillusie!
Ik ben zó teleurgesteld dat er niet eens tranen komen, ze zitten geblokkeerd.
Hoe kun je jezelf zo voor de gek houden??
Hoe kan je eigen lijf je zo voor de gek houden???
Na de eerste shock, schiet er meteen in mijn hoofd 'WAT NU?'

Stel je voor dat ze hebben besloten mij niet nog een IVF poging te gunnen, was dit het dan?
Is dit dan echt einde verhaal?
Ondanks dat ik weet dat ik via de telefoon niets te horen krijg bel ik met de bibbers in mijn lijf naar het ziekenhuis en vertel dat ik niet zwanger ben.
Ze pakt mijn dossier erbij en zegt:
'Bent u gebeld afgelopen vrijdag?', 'Nee'.
'Is met u al wel de voortgang besproken?' 'Nee'.
Ik plan voor u een telefonisch consult met de IVF-arts in aanstaande woensdag, is dat goed?

In mijn hoofd galmen de woorden 'voortgang en telefonisch consult'.
Hoe bot ze daar ook zijn, ze zullen toch niet per telefoon vertellen dat ze willen stoppen?
En het woord 'voortgang' klinkt ook best positief.
Ik weet dat ik op dat moment van haar verder niets te horen krijg, maar ik push het nog een klein beetje door te vragen of ik op mijn eerste menstruatiedag weer moet beginnen met de pil, zoals de arts in het laatste gesprek had aangegeven.
Ja mevrouw, gewoon op de eerste echte menstruatiedag starten met de pil.

Natuurlijk weet ik nog steeds niet helemaal zeker of ze door willen, dat hoor ik morgen definitief aan de telefoon.
Wat zal ik blij zijn als ze mij in ieder geval nog 1 IVF- ronde laten doen.
Ik hoop het vanuit de grond van mijn hart.

Meneer 59!

De IVF is afgeblazen, ook na nog twee dagen met de hoge dosering van 450IU Puregon zat er maar 1 follikel. Op zich had ik niet anders verwacht want volgens mij is vooral de startfase erg belangrijk om goed te stimuleren. Maar toch ben ik teleurgesteld en verdrietig.De arts was er voor de verandering weer eens eentje die tijdens haar opleiding het stukje 'Hoe om te gaan met 'échte' mensen' had overgeslagen, want dat is zo zonde van je tijd!
Het gesprek was ongeveer zo:

Arts: Helaas er zit echt maar 1 follikel, uw lichaam heeft niet gereageerd op de extra Puregon

Ik (met tranen in mijn ogen): En hoe gaat dit nu dan verder?

Arts: We doen maandag een escape IUI

Ik: En als ik niet zwanger ben, wat ik heel waarschijnlijk acht, hoe gaan we daarna verder?

Arts: Dat zien we dan wel weer, ik wil niet op de zaken vooruit lopen maar u kunt zich wel voorstellen dat wij uw situatie met alle betrokkenen zullen bespreken, en dat het ook goed zou kunnen dat wij besluiten geen IVF meer te doen.
Dat heeft toch te maken met uw leeftijd zoals u kunt begrijpen.

Ik: ........................... (sprakeloos, er zit een brok in mijn keel, tranen achter mijn ogen)

Ik: Ik ken een aantal vrouwen die ook een lage opbrengst hadden met Puregon en daarna met Menopur wel een meer follikels hadden, is dat voor mij dan niet nog een optie.

Arts: Mevrouw, Puregon of Menopur het is bijna hetzelfde. Maar mocht u nog voor een ronde IVF verder gaan dan zou het kunnen dat wij idd Menopur voorschrijven. Maar u zult nooit een grote opbrengst hebben.

Ik: Ik hoop echt dat ik nog een keer een IVF poging mag doen, misschien kunt u een goed woordje voor mij doen?

Arts: Nee hoor, zo werk ik niet. Wij hebben maar 1 doel en die is voor alle vrouwen hetzelfde, wij kijken naar de mogelijkheden en daarbij maken wij geen onderscheid.
Heeft u verder nog vragen?

En daar kon ik het mee doen.
Misschien was ik wel gevoeliger door de hormonen maar het kwam behoorlijk hard binnen.
Als alles tegenzit zou deze escape IUI gewoon wel eens de allerlaatste mogelijkheid kunnen zijn om zwanger te worden.

Dus met lood in mijn schoenen ga ik vandaag voor mijn ieniemiene kleine kansje naar de kliniek voor IUI nummer 7.
Gelukkig doet een verpleegkundige de IUI, op de een of andere manier zijn deze altijd veel meer betrokken en aardiger dan die artsen met hun inlevingsvermogen van een dode rat.
Ik controleer het buisje samen met de verpleegkundige en zie opeens dat er een ander nummer op het buisje staat, wat zoveel betekent als een andere donor.
Ik kijk nog eens en daar staat op het buisje nummer 59!
Nummer 59! Al sinds mijn jeugd is mijn geluksnummer 59.
Ik ben zo verbaasd dat ik het vol enthousiasme roep tegen de verpleegkundige die van schrik toch maar even het lab belt om te vragen of het wel klopt dat ik een andere donor heb.
Het blijkt te kloppen, volgens haar was meneer 022 even niet leverbaar dus kreeg ik meneer 59.
Helaas is meneer 59 wel wat minder productief want zat er bij de eerdere IUI's gemiddeld 6 a 7 miljoen zaadcellen in een buisje deze keer 'maar' 3,6.
Dat is de helft!
Zo is er altijd wel wat!
Naast het feit dat 59 mijn geluksnummer is, is nieuw zaad ook niet vervelend.
Ze zeggen soms dat je lichaam dan denkt 'Hé dit ken ik niet' en dat er eerder een bevruchting plaats vindt.
En nu volgen er dus weer twee lange weken wachten, hele onzekere weken omdat ik niet eens weet of ik hierna nog een kans krijg.
Fijn die vakantie, ik kom er zo lekker van tot rust! NOT!

Ps. Ik heb overigens heel vaak meegedaan met de staatsloterij met nummer 59, en natuurlijk nooit iets gewonnen!

Tranen

Na 9 dagen Puregon 150 en Decapeptyl spuiten, is vandaag dan het uur van de waarheid.
Ik ben zenuwachtig omdat ik nauwelijks iets gevoeld heb rond mijn eierstokken en ook omdat mijn voorgeschiedenis met IUI niet heel veel goeds belooft.
Maar de vorige keer had de arts gezegd dat dat geen verband met elkaar hoeft te hebben, omdat er nu allerlei dingen anders gaan.
Maar toch.
En daar lig ik weer, voor de zoveelste keer op de gyn.stoel.
Ik staar ook intensief mee naar het zwart/wit schermpje.
Het baarmoederslijmvlies is nog dun, dat is volgens de arts een teken dat er nog niet echt iets groots kan zitten, ok, slik.
Ik tuur en tuur en tuur, ik zie aan de ogen van de arts dat ze ook driftig op zoek is.
Als mijn eierstokken vol eitjes zouden zitten, dan zou je dat toch eerder moeten zien.
Helaas komt ze uiteindelijk tot de conclusie dat er 1 klein follikel zit van krap 14 mm.
Slik, slik, daar komen de tranen.
Negen dagen lang spuit je jezelf vol met rotzooi en dít is het resultaat, 1 ei! 1?
En er zijn ook geen kleintjes meer te zien.
Ik moet evengaan zitten, ze zegt dat het idd niet de bedoeling is, en dat ze nu ook moet overleggen wat het beste is.
Ze geeft zelf ook aan dat het er niet echt rooskleurig uitziet, welke hoeveelheid hormonen dan ook, de jackpot zal het niet worden zegt ze.
Ik vraag of dit misschien een IUI kan worden, dan is het tenminste niet voor niets geweest.
Ze zegt dat dit wel een mogelijkheid is.
Ik moet mijn bloedwaardes laten prikken en ik word vandaag nog gebeld over hoe nu verder.
Als ik in mijn auto zit laat ik me even gaan, de tranen stromen over mijn wangen, dit is waar ik bang voor was!
's Middags word ik gebeld, mijn hormoonwaardes waren heel laag, ik moet vanaf vanavond 450 IU gaan spuiten i.p.v. 150, 300 IU extra!
Wat het gaat opleveren,  ik weet het niet, zaterdag moet ik weer terug voor een nieuwe echo.

Vakantie!

Eindelijk heb ik vakantie.
Het waren een paar lange slopende laatste weken, maar dat is elk jaar weer in het onderwijs.
Voor mij sluit het jaar niet op 31 december maar ergens in juli.
Helaas waren er nu een aantal dingen, waar ik hier verder vanwege privacy redenen niet op in ga, die het allemaal erg onprettig maakte.
Maar nu voelt mijn vakantie dan ook wel echt superverdiend!

Afgelopen dinsdag voor een startecho naar het ziekenhuis geweest.
En daar zaten zowel links als rechts wat kleine follikeltjes.
Ik mocht meteen diezelfde dag beginnen met 150 IU puregon.
Dus inmiddels ben ik alweer 6 dagen puregon verder.
Naast het feit dat ik behoorlijk emotioneel ben en nogal gauw geirriteerd heb ik sinds gistermiddag een fijne drukkende hoofdpijn achter mijn ogen/neus en ben ik licht duizelig in mijn hoofd.
Maar ik bedenk me dan ook weer dat er nog vervelendere bijwerkingen zijn die ik niet heb.
Eergister voelde ik bij zowel mijn linker als rechtereierstok gerommel, maar dat is, ik zou bijna zeggen helaas, nu weer weg.
Het geeft me het gevoel dat er dan iets gebeurt, en nu heb ik dat niet!!!
Aanstaande donderdag, dag 10, mag ik weer terug voor een follikelmeting, vanwege mijn kleine opbrengst bij IUI  ben ik best wel bang voor 'low response' zoals ze dat zo mooi noemen.
Rest mij voor de verandering weer niets anders dan afwachten.

Het laatste doosje tampons :-)

Afgelopen zondag mijn eerste decapeptylspuit gezet.
De eerste IVFpoging is officieel van start gegaan.

Na een half uur heb ik al pijn in mijn kop, herkenbaar want dat had ik ook toen ik voor het eerst Puregon spoot.
Ik weet dat ik het eigenlijk niet moet doen, maar ik pak de bijsluiter.
Hoofdpijn........., ja hoor 1 van de meest voorkomende bijwerkingen, en ook duizeligheid, zweten, misselijkheid, buikpijn, stemmingswisselingen (inclusief depressie), en het toppunt 'in zeldzame gevallen komt een hersenbloeding voor'.
Zoals ik al zei, dit moet ik ook niet lezen!!!

Gelukkig is mijn lichaam inmiddels gewend en is mijn hoofdpijn verdwenen.
Ik vind het gemene prikjes die decapeptyl, de puregon en de pregnyl die ik gewend ben om te spuiten zijn niet zo geniepig als dit.
Niet zozeer het prikken zelf, maar het spulletje voelt scherp en prikkerig bij het inspuiten.

De pil mocht ik dinsdagavond voor het laatst naar binnen werken.
En nu is het wachten op het 'rood'.
Ik heb me voorgenomen dat dit definitief het laatste 'rood' is (voorlopig dan).
En daarom heb ik vandaag vol overtuiging het laatste doosje tampons afgerekend bij 'het Kruidvat'.
Voorlopig gaan ze daar geen geld meer aan verdienen.
Ik wil best geld besteden aan zwangerschapsvitaminen, striae-creme en later aan babyspullen en luiers, maar níet meer aan tampons!

Klaar voor de start....... af!

De hele MMM is weer begonnen!!!
Ik stond deze keer gelukkig wel op de lijst, gelukkig maar, want ik zou met geen tien paarden meer de deur uit te krijgen zijn geweest.

De hele wachtkamer zat vol met wisselend pluimage.
Onder andere nog een alleenstaande vrouw, twee stellen die beiden nauwelijks nederlands praatten waardoor volgens mij het meeste langs hun is heen gegaan, twee lesbische stellen (waarvan bij de een constant haar mobiel afging) en een thais stel waarvan ik dacht dat de man niet helemaal 100 % was, die zat namelijk zijn koffie op te slobberen als een klein kind, en in zichzelf te praten en te lachen.

Het begon met een algemene infobijeenkomst, niets nieuws onder de zon, ik heb mij natuurlijk uitermate zorgvuldig ingelezen over IVF, en wat zij te vertellen hadden was echt IVF voor dummies.
Daarna werd de groep gesplitst en was mijn eerste opdracht ;-) bloed laten prikken op hepatitus/HIV (i.v.m. opslag embryo's), lekker drie volle buizen bloed.
Zo raar, ik heb al zoveel bloed daar afgestaan, je zou toch denken dat ze toch wel wat over zouden hebben om dit te testen.

Vervolgens weer naar de afdeling, waar ik een individueel gesprek zou krijgen en meteen de inplanning van het hele gebeuren.
Maar natuurlijk was daar toch weer een kleine kink in de kabel, het computersysteem lag plat zodat het inplannen niet mogelijk was.
Gelukkig werd ik wel vrij snel geroepen voor het gesprek. Ik heb al mijn vragen kunnen stellen, en alle proef-onderzoeken waar ze willen dat ik aan mee zou werken, afgewimpeld.
Door mijn kannonade aan vragen die ze wel geduldig beantwoordde en mijn redenen waarom ik niet mee wilde doen aan die onderzoeken, zei ze 'goh je hebt je goed ingelezen en voorbereid'.
Gek, je zou toch denken dat iedereen dat doet.

Na het gesprek kon ik naar huis en de arts zou mij morgen bellen voor de inplanning, maar ze belde vanavond al. Het computersysteem deed het weer :-)!
Helaas heb ik het verkeerd afgesproken, maar heb inmiddels een mail gestuurd om het te veranderen.
Als dat allemaal zo doorgaat, dan start ik 8 juli met decapeptyl en heb ik eerste week van augustus de punctie. En dat valt in de 2e week van mijn vakantie, ideaal dus.
Geen gestress en gezeur op mijn werk, maar relaxed de punctie ondergaan, en relaxed de terugplaatsing.
Dan kan ik daarna misschien toch nog even een paar dagen weg in Nederland.
Op vakantie in het buitenland mag, vanwege evt complicaties, niet tijdens een IVF poging, dat werd nadrukkelijk gezegd.
Ik was niet van plan om op vakantie te gaan , want ik wist niet met wie en wanneer.
Maar nu het definitief is dat ik dit jaar voor de 3e zomer achtereen niet op vakantie ga, voelt het toch een beetje zuur, vooral ook omdat ik er eigenlijk heel erg aan toe ben.
Dan maar hopen, dat we spontaan nog maar een hele warme en zonnige zomer krijgen.


De rust is in ieder geval weg, en ik ben klaar om te starten.
Ik moet wel zeggen dat ik door de informatiebijeenkomst niet blijer ben geworden van de slagingskansen, en er zoveel dingen zijn die mis kunnen gaan.
Maar ik moet dat nu echt naast me neerleggen, en proberen alleen maar positief te denken, aangezien dat zelfs volgens de nuchtere arts een positieve invloed heeft.
Dus bij deze....., ik ga voor het eind van het jaar zwanger worden!
Dat jullie het ff weten :-).

Bijna....

Nog 6 dagen.... en dan is het dan echt zover, de informatiebijeenkomst IVF.
Wat duurt wachten lang!

Op dit moment gebeurt er niets op het 'zwanger worden' gebied!
Het voelt nutteloos dat niets doen.
Ik vermaak me wel, en niet hoeven nadenken over ziekenhuisafspraken, het prikken van hormonen, hopen dat pregnyl deze maand verkrijgbaar is, voelt best lekker maar ook heel erg leeg!

Wat heel raar was vorige week, was toen ik ongesteld werd. Ik wist natuurlijk dat ik niet zwanger was. Ik had namelijk geen poging gedaan (IUI afgelopen en nu in afwachting IVF).
Mijn reactie was er een van een hele tijd geleden, namelijk zonder teleurstelling en tranen.
Al twee jaar lang is de maandelijkse teleurstelling een feit, en nu opeens niet.

Op de eerste dag van mijn menstruatie moest ik beginnen met 'de Pil'.
Hoe gek wil je het hebben!
Het staat lijnrecht tegenover mijn grootste wens.
Maar ze zullen het wel weten, mag ik hopen.
En toch, elke avond als ik dat kleine pilletje in mijn mond stop is daar een moment van aversie, maar braaf slik ik het toch maar door.

Volgende week dus de IVF- informatiebijeenkomst.
Ik ben erg benieuwd hoe lang het gaat duren voordat ik écht kan starten.
Ondertussen stort ik me maar weer even op mijn werk, de rapporten moeten over een week af zijn.
Nog een paar weken en dan begint de zomervakantie al!

U staat niet op de lijst!

Wéér een tegenslag!
Mijn eigen schuld, en een klein beetje die van de kliniek.
Maar wel weer iets wat weer eens mis gaat!
Bij mijn laatste IUI zei de arts dat er 29 mei een infoIVFbijeenkomst was, dus wanneer ik niet zwanger was, ik dan meteen moest bellen en daar naartoe kon.
Dus vorige week meteen gemaild en om een uitnodiging gevraagd voor deze datum.
De volgende dag had ik deze meteen binnen + de enorme berg papierwerk die ik moest doorlezen (waaronder de vraag of ik mee wil doen aan 3 verschillende onderzoeken) en alvast moest ondertekenen (wat ik natuurlijk niet doe voordat ik ook persoonlijke informatie heb gehad).
De afgelopen dagen had ik me dus voorbereid, alles uitermate goed doorgelezen en een legio aan vragen geformuleerd die ik wilde stellen.

Toch wel met enige spanning stap ik in mijn autootje op weg naar de kliniek en deze keer toch maar vergezeld door mijn mams (normaal ga ik altijd alleen, nu misschien wel handig als er nog iemand luistert naar de informatie).
Ik meld mij bij de balie en ik zie vanuit mijn ooghoek dat de hele wachtkamer al gevuld is met IVFinfo mensen (overigens álleen maar stellen en zoals ik het inschatte één lesbisch stel met een donor, géén bammers!).
Bij de balie noem ik mijn naam, ze bladert en bladert en ze zegt: ' Je staat niet op de lijst'.
Nee he! Het zal toch niet?
Opeens schiet me in mijn achterhoofd, dat bij het lezen van mijn mail ik de 26e had zien staan! En ik dacht nog, hé dat is raar ik dacht dat het de 29e was, maar verder er geen aandacht meer aan besteed.
Gewoon heel blij dat deze afspraak zo snel kon en ook nog precies in mijn vakantie viel.

Langzaam komt het besef, dat die 26e dus geen vergissing was!!!
Ik ben uitgenodigd voor dinsdag 26 juni(!) en niet mei.
Dom, dom, dom, teveel dat gesprek met die arts in mijn hoofd gehouden en er gewoon vanuit gegaan dat ik met deze ronde mee kon doen.
Er stond ook niet zoiets in de mail als, 'Sorry, maar de datum waar je om hebt gevraagd is al vol.
Nou ja, hoe dan ook, ik stond niet gepland.
De twee adminstratieve mutsen waren weer zo meegaand als een ijzeren staaf, maar kreeg het uiteindelijk voor elkaar om even met de verpleegkundige te spreken, die de afspraak had gemaild.
Ze snapte de verwarring, en gaf zelf ook meteen aan dat de arts niet zomaar had mogen zeggen dat ik er bij kon, en dat zij zelf in de mail wat duidelijker had moeten zijn.
Ze heeft nog geprobeerd of ik er toch nog bij kon, maar er was écht geen tijd (verrassend!)!
Ik heb uiteindelijk nog wel een goed gesprek gehad met haar, ook al was het al cyclusdag 5 ik mocht al beginnen met de pil, dan had ik dat als voorsprong.
Ik heb gevraagd wat voor meerwaarde het had dan wanneer ik op dag 1 van mijn volgende menstruatie zou beginnen (wat eigenlijk gebruikelijk is), dat was niet zo heel veel.
Ik heb dus de beslissing voor mijn eigen lichaam genomen om even een maand helemaal niets aan hormonen te nemen.
Moeilijk maar wel het beste denk ik, het duurt hooguit daardoor twee weken langer!
Ik weet nu ook dat die tweeenhalf uur, ook een individueel gesprek met de gyn bevat waarin je je persoonlijke vragen kunt stellen.
Helaas daarna toch weer terug naar huis.
Was wel erg teleurgesteld, maar dat gevoel komt inmiddels zo bekend voor, dat ik me er maar weer eens bij heb neergelegd.