Moment van de waarheid!

Er is een hoop gebeurt.
Afgelopen zondag moest ik voor de derde follikelmeting.
Ik voelde al twee dagen niets meer, dus ik zag het somber in.
Zaterdagavond mij daarom niet laten weerhouden om een gezellige avond met vrienden te hebben.
Lekker gek gedaan, pictionary gespeeld en 1 wijntje gedronken (daar zal het ook niet aan liggen).
Ik dacht als het nieuws dan morgen negatief is heb ik in ieder geval een leuke avond gehad, die nemen ze me niet meer af.
Ik lag dus om 3 uur in mijn bed en om 8 uur ging de wekker weer aangezien ik er nogal vroeg moest zijn.
Met een moe maar berustend gevoel reed ik naar het ziekenhuis, het was voor de verandering heerlijk rustig in de wachtruimte.
Je hebt daar geen internetbereik maar opeens hoor ik toch een app-bliepje uit mijn telefoon komen, en ik lees dat mijn vriendin anderhalf uur geleden bevallen is van een prachtige dochter.
Het rare is dat ik wel even een traan moest wegpinken, maar wel van oprechte blijdschap.
Wat een bizarre plek om dit nieuws te lezen.
Ik heb niet lang de tijd om na te denken want ik mag naar binnen, de lieve gyn is er vandaag weer en schud mij de hand.
Hij zegt laten we snel gaan kijken.
En tot mijn grote verbazing prijken daar drie mooie follikels van rond de 20 mm.
'Nou dat betekent dat we de punctie gaan afspreken'.
Ik geloof dat ik hem nogal raar aan heb staan kijken want hij moest er erg om lachen.
Dinsdag doen we de punctie, de verpleegkundige bespreekt alles met je.
Ik kan het nog steeds niet geloven.

Het rare is, dat ik de rest van de dag niet echt blij ben.
Ik voel geen blij gevoel, hoe kan dat nou??
Misschien omdat ik het nog steeds niet geloof en zo vreselijk uit was gegaan dat het ander nieuws zou zijn?
Maar hoe meer ik het tegen andere mensen vertel hoe meer het besef komt.
Ik heb dinsdag een punctie, ja het gaat eindelijk gebeuren ik heb dinsdag écht een punctie.


Dan is het dinsdag, ik verbaas me er over dat ik helemaal niet zenuwachtig ben.
Ik ben eigenlijk zeer ontspannen, ik vind het niet eng en ik zie er totaal niet tegenop.
Ik heb al zoveel vervelende onderzoeken/operatie gehad, dit zal niet erger zijn.
Snel vraag ik een langslopende arts of ik wel die 2 pillen diazepam moet innemen, wat mij betreft is dat nergens voor nodig.
Maar ze zegt dat ik dat toch maar moet doen.
En dan word ik, een uur van tevoren opgehaald.
Ik stuur mijn moeder weg en zeg dat ze hoe moeilijk het ook is, toch even koffie moet gaan drinken en dat het allemaal goed komt.
In principe mocht ze nog mee naar de volgende ruimte, maar ik vind het eigenlijk wel prima, zo kan ik mezelf even rustig voorbereiden.
Ik hijs me in zo een leuk wit ziekenhuis hemd, haarnetje op en stoffen slofjes aan, eigen spullen in een kluisje om vervolgens in de andere ruimte op een bed te gaan zitten.
Langzamerhand merk ik dat de diazepam zijn werk begint te doen, ik word nog rustiger dan ik al ben, ik ga dus maar liggen.
De verpleegkundige komt vragen hoe het gaat en geeft me een spuit morfine in mijn bil en ik mag ook nog twee paracetamol innemen.
Die morfine is best leuk :-), ik heb het prima naar mijn zin in mijn eentje.
Na drie kwartier word ik naar een soort operatiekamertje gereden, ik zie twee bekende gezichten, dat is natuurlijk altijd fijn.
Ze leggen goed uit wat er gaat gebeuren.
Ik krijg twee verdovingsprikken aan de binnenkant van mijn baarmoederwand en vervolgens prikken ze de follikels aan.
Het valt reuze mee, pijn doet het niet.
Ik kan volgen wat ze aan het doen zijn op het echo-apparaat en ik zie dat een voor een mijn follikels worden leeggezogen.
Nu maar hopen dat er ook daadwerkelijk een eitje in zit.

Na een half uur even te zijn bijgekomen hoor ik dat er inderdaad 3 eitjes zijn gevonden.
Ik ben blij, superblij, die heb ik alvast binnen.
Ik kleed me nog half stoned van alle medicijnen aan en loop naar buiten en word naar huis gebracht.
Mijn ogen vallen de hele tijd dicht en ik ben te moe om te praten en wat er uit komt zijn rare halve zinnen. Ik duik mijn bed in en slaap lekker de medicijnen uit mijn lijf.

En nu is het donderdag, naast een beetje buikpijn heb ik eigenlijk nergens last van gehad.
Morgenochtend mag ik tussen 9.00 en 09.30 bellen of er een terugplaatsing kan plaatsvinden.
Eigenlijk vind ik dat nog het allerspannendste, want zou er uberhaupt iets terug te plaatsen zijn.
Gemiddeld wordt iets minder dan de helft bevrucht, dat zou bij mij 1 betekenen, maar het kan  natuurlijk ook zo zijn dat er niets bevrucht is.
Wat zou dat tegenvallen, maar ik hou er toch ook maar rekening mee.
Al mijn vrienden leven enorm mee en verzinnen spreuken als "go eggies go, we don't accept a no!'.
Aan het duimen en meeleven zal het in ieder geval niet liggen.
Ik hoop maar dat mijn eitjes geen vrije uitloopeieren zijn maar gewoon legbatterijeitjes die knus bij elkaar blijven en niets anders doen als delen.
Als er 1 of meer goed gedeeld zijn worden ze morgenmiddag teruggeplaatst.
Morgen dus het moment van de waarheid.

Meneer 59!

De IVF is afgeblazen, ook na nog twee dagen met de hoge dosering van 450IU Puregon zat er maar 1 follikel. Op zich had ik niet anders verwacht want volgens mij is vooral de startfase erg belangrijk om goed te stimuleren. Maar toch ben ik teleurgesteld en verdrietig.De arts was er voor de verandering weer eens eentje die tijdens haar opleiding het stukje 'Hoe om te gaan met 'échte' mensen' had overgeslagen, want dat is zo zonde van je tijd!
Het gesprek was ongeveer zo:

Arts: Helaas er zit echt maar 1 follikel, uw lichaam heeft niet gereageerd op de extra Puregon

Ik (met tranen in mijn ogen): En hoe gaat dit nu dan verder?

Arts: We doen maandag een escape IUI

Ik: En als ik niet zwanger ben, wat ik heel waarschijnlijk acht, hoe gaan we daarna verder?

Arts: Dat zien we dan wel weer, ik wil niet op de zaken vooruit lopen maar u kunt zich wel voorstellen dat wij uw situatie met alle betrokkenen zullen bespreken, en dat het ook goed zou kunnen dat wij besluiten geen IVF meer te doen.
Dat heeft toch te maken met uw leeftijd zoals u kunt begrijpen.

Ik: ........................... (sprakeloos, er zit een brok in mijn keel, tranen achter mijn ogen)

Ik: Ik ken een aantal vrouwen die ook een lage opbrengst hadden met Puregon en daarna met Menopur wel een meer follikels hadden, is dat voor mij dan niet nog een optie.

Arts: Mevrouw, Puregon of Menopur het is bijna hetzelfde. Maar mocht u nog voor een ronde IVF verder gaan dan zou het kunnen dat wij idd Menopur voorschrijven. Maar u zult nooit een grote opbrengst hebben.

Ik: Ik hoop echt dat ik nog een keer een IVF poging mag doen, misschien kunt u een goed woordje voor mij doen?

Arts: Nee hoor, zo werk ik niet. Wij hebben maar 1 doel en die is voor alle vrouwen hetzelfde, wij kijken naar de mogelijkheden en daarbij maken wij geen onderscheid.
Heeft u verder nog vragen?

En daar kon ik het mee doen.
Misschien was ik wel gevoeliger door de hormonen maar het kwam behoorlijk hard binnen.
Als alles tegenzit zou deze escape IUI gewoon wel eens de allerlaatste mogelijkheid kunnen zijn om zwanger te worden.

Dus met lood in mijn schoenen ga ik vandaag voor mijn ieniemiene kleine kansje naar de kliniek voor IUI nummer 7.
Gelukkig doet een verpleegkundige de IUI, op de een of andere manier zijn deze altijd veel meer betrokken en aardiger dan die artsen met hun inlevingsvermogen van een dode rat.
Ik controleer het buisje samen met de verpleegkundige en zie opeens dat er een ander nummer op het buisje staat, wat zoveel betekent als een andere donor.
Ik kijk nog eens en daar staat op het buisje nummer 59!
Nummer 59! Al sinds mijn jeugd is mijn geluksnummer 59.
Ik ben zo verbaasd dat ik het vol enthousiasme roep tegen de verpleegkundige die van schrik toch maar even het lab belt om te vragen of het wel klopt dat ik een andere donor heb.
Het blijkt te kloppen, volgens haar was meneer 022 even niet leverbaar dus kreeg ik meneer 59.
Helaas is meneer 59 wel wat minder productief want zat er bij de eerdere IUI's gemiddeld 6 a 7 miljoen zaadcellen in een buisje deze keer 'maar' 3,6.
Dat is de helft!
Zo is er altijd wel wat!
Naast het feit dat 59 mijn geluksnummer is, is nieuw zaad ook niet vervelend.
Ze zeggen soms dat je lichaam dan denkt 'Hé dit ken ik niet' en dat er eerder een bevruchting plaats vindt.
En nu volgen er dus weer twee lange weken wachten, hele onzekere weken omdat ik niet eens weet of ik hierna nog een kans krijg.
Fijn die vakantie, ik kom er zo lekker van tot rust! NOT!

Ps. Ik heb overigens heel vaak meegedaan met de staatsloterij met nummer 59, en natuurlijk nooit iets gewonnen!

Vakantie!

Eindelijk heb ik vakantie.
Het waren een paar lange slopende laatste weken, maar dat is elk jaar weer in het onderwijs.
Voor mij sluit het jaar niet op 31 december maar ergens in juli.
Helaas waren er nu een aantal dingen, waar ik hier verder vanwege privacy redenen niet op in ga, die het allemaal erg onprettig maakte.
Maar nu voelt mijn vakantie dan ook wel echt superverdiend!

Afgelopen dinsdag voor een startecho naar het ziekenhuis geweest.
En daar zaten zowel links als rechts wat kleine follikeltjes.
Ik mocht meteen diezelfde dag beginnen met 150 IU puregon.
Dus inmiddels ben ik alweer 6 dagen puregon verder.
Naast het feit dat ik behoorlijk emotioneel ben en nogal gauw geirriteerd heb ik sinds gistermiddag een fijne drukkende hoofdpijn achter mijn ogen/neus en ben ik licht duizelig in mijn hoofd.
Maar ik bedenk me dan ook weer dat er nog vervelendere bijwerkingen zijn die ik niet heb.
Eergister voelde ik bij zowel mijn linker als rechtereierstok gerommel, maar dat is, ik zou bijna zeggen helaas, nu weer weg.
Het geeft me het gevoel dat er dan iets gebeurt, en nu heb ik dat niet!!!
Aanstaande donderdag, dag 10, mag ik weer terug voor een follikelmeting, vanwege mijn kleine opbrengst bij IUI  ben ik best wel bang voor 'low response' zoals ze dat zo mooi noemen.
Rest mij voor de verandering weer niets anders dan afwachten.

Wens uit een buisje!

Ik ben vandaag een beetje een emo-muts.
Zojuist ben ik teruggekomen van mijn laatste IUI.
Mijn weg er naartoe was er eentje met een verhuiswagen die in stond te laden, een tnt busje die langdurig een pakketje afleverde, een soort hijskraan die midden op de weg takken van hoge bomen stond te knippen én tot slot nog een leuke file.
Maar omdat ik vandaag vrij ben, en 'haast' vandaag niet aan de orde is, was ik ruim van tevoren weggegaan en kwam ik nog ruim op tijd aan.

Er was weer een nieuw persoon die de IUI ging doen, maar de toon was meteen rustig, aardig en erg betrokken. Ze wist zowaar dat dit mijn laatste IUI was, dus daar begon ze meteen over.
Ze maakte een grapje, ze stelde me op mijn gemak, het was gewoon een lieverd.
Dit soort mensen ken ik wel vanuit mijn vorige ziekenhuis, maar die heb ik hier nog niet eerder meegemaakt.
Toen ze mijn naam had gecheckt ging ze het buisje met zaadjes halen.
Ik dacht het zal me niet nog een keer gebeuren dat het lege buisje onderin de prullenbak verdwijnt, deze keer moet ik het hebben.
Dus voordat ze terug was heb ik een paar papieren handdoekje uitgevouwen en bovenin de prullenbak gelegd, hahaha, het voelde alsof ik iets deed wat niet mocht.
Maar met die uitgevouwen handdoekjes kan het buisje in ieder geval niet naar beneden glijden.
Als een brave hendrik zat ik weer met een uitgestreken gezicht klaar toen ze binnen kwam met het zaad.

De inseminatie ging prima, ze zei heel schattig dat ze de linkerkant op had gemikt (daar waar het follikel zit/zat) en dat ze het slangetje heel even liet zitten omdat dat haar bijgeloof is, en dat ze hoopt dat het helpt.
Er zitten deze keer 6,3 miljoen zaadjes in het buisje, je zou toch zeggen meer dan genoeg.
Als ze klaar is gaat ze naast me zitten, ook bij haar was van 'haast' geen sprake.
Ze vertelde me dat als het dan toch niet gelukt was ik contact moest opnemen en dat ik kan overstappen naar IVF. Ze vertelde de dingen, die ik eigenlijk als wist, nog een keer, maar vond het eigenlijk wel fijn. Het werd deze keer namelijk door iemand verteld die wél betrokken is.

Ik vertelde haar over mijn twijfels, mijn twijfels over het zwanger worden, 23 pogingen en niet 1 keer zwanger geweest. Ze luisterde en knikte.
Mijn twijfels of er uberhaupt wel eitjes in de follikels zitten.
Ze legde uit dat de eitjes in de follikels het hormoon afscheiden waardoor de follikels groeien, alleen zou het kunnen zijn dat de eitjes niet allemaal even goed zijn.
En nog wat dingen die mij dwars zitten leg ik haar voor, op het ene heeft ze een duidelijker antwoord dan het andere.
Maar ze geeft me het gevoel dat ze me snapt, dat ik die onrust heb.
Voordat ze uiteindelijk weggaat, zegt ze blijf nog maar lekker even liggen, ik duim voor je dat het deze keer gewoon lukt.
Wat een heerlijk, geweldig mens!

Na nog ongeveer tien minuten sta ik op en kleed me aan, om vervolgens in de prullenbak te koekeloeren, haha.
Ze heeft de steriele plastic zak van de eendenbek behoorlijk hard erin geduwd, maar nadat ik die er voorzichtig weer heb uitgevist, prijkt daar, op mijn uitgevouwen handdoekje, het buisje.
Het buisje waar deze keer hopelijk mijn grootste wens uit gaat komen.

mc Dreamy of mc Steamy??

Mijn follikels hebben niet zoveel haast deze keer.
Was het de laatste drie pogingen zo dat, op dag 9, daar een follikel van 18/19mm preikte, daar was deze keer geen sprake van.
Afgelopen donderdag was het dag 9, maar er zat een follikel van 12 en een van 13mm.
Nog niet groot genoeg, ondanks dat ik deze ronde meer Puregon heb gespoten.
Vandaar dat ik vandaag terug moest voor een nieuwe follikelmeting.
Op zondagochtend is het meestal erg rustig, er is minder personeel en er zijn minder patienten.
De follikelmetingen worden dan ook door de dienstdoende gyn gedaan en niet door de fertiliteitsassitente.
In een van mijn vorige blogs heb ik al een keer verteld dat ik graag naar Grey's Anatomy kijk, een heerlijke amerikaanse ziekenhuisserie met mc Dreamy(de knappe goedzak) en mc Steamy (de onweerstaanbare vrouwenverslinder).
Vandaag was 'hij' er weer, de mengelmoes van mc Dreamy en mc Steamy, knap, aardig en betrokken, één keer eerder heb ik hem gehad en hij heeft een 'goede' indruk achtergelaten.
Het vervelende is eigenlijk dat ik me er ook een soort van ongemakkelijk bij voel, je zit namelijk samen met deze mc Dr/Steamy in een klein donker kamertje waar je met ontbloot onderlijf toch in een genante positie plaats moet nemen in de daarvoor bestemde stoel.
Maar mc Dr/Steamy is professioneel en hanteert 'barbapappa' met veel overtuiging.
Er zitten nog steeds twee follikels, waarvan 1 groot genoeg is en de ander helaas te klein.
Graag had ik deze laatste IUI-ronde twee mooie follikels gehad, want dat zijn dan ook twee kansen!
Dat zit er helaas niet in.
Vanavond moet ik weer pregnyl spuiten en dinsdag is dan de laatste IUI-inseminatie.
Het zou leuk zijn als het zo op de valreep nog zou lukken, maar dan is er wel een klein wondertje nodig.
Ach, de wonderen zijn de wereld nog niet uit.

Eh, sorry!

Helaas!
Ook de 5e IUI poging is niet gelukt.
Vrijdag de 13e bracht voor mij dus geen geluk.
Ik had deze keer stiekem toch wel goede hoop, gewoon, omdat alles anders was!
Het leek een soort van afdwingen, zo van, "kom op, alles is anders, laat het nu eens een keer zo zijn!".
Maar na 23 pogingen heb ik wel geleerd dat afdwingen écht niet werkt en geen enkele zin heeft.
Toen ik afgelopen dinsdag wakker werd met een knallende hoofdpijn wist ik dat deze ronde ook over was. Ik heb altijd een dag of 2/3 van tevoren een hoofdpijn die met geen enkele pijnstiller is weg te krijgen. Voor mij is dat een teken dat een paar dagen later het rood weer zal doorbreken.
Zo ook deze keer!
Woensdagmiddag begon het al, bruine friebeltjes!
En donderdag brak de grote ellende lekker door.
Gisteren dus alweer voor de uitgangsecho geweest en dus het begin van de 6e en laatste IUI.
Ik heb weinig vertrouwen meer in de laatste poging, ik weet heus wel dat dat geen goed uitgangspunt is, maar zo voelt het nu eenmaal.

Ik vroeg daarom gisteren aan de arts of ik niet meteen een afspraak kon maken over de uitleg van IVF.
Maar nee, natuurlijk niet! Mevrouw wacht u eerst even af, als u deze keer niet zwanger bent dan roosteren wij u in voor een informatiebijeenkomst.
Daarna krijgt u ook nog een kort persoonlijk gesprek en een informatiepakket toegestuurd.
Op mijn vraag of ik dan IVF of ICSI zou krijgen werd nogal fel gereageerd, 'wij proberen ICSI zoveel te vermijden en de natuurlijke bevruchting met de wet van de sterkste zaadcel heeft ten allen tijden onze voorkeur'. Ik had bijna het gevoel dat ik sorry moest zeggen voor mijn impertinente vraag!

Even een korte uitleg voor wie niet het verschil tussen IVF en ICSI weet.
Bij IVF worden de eitjes samengebracht met zaadcellen en ontstaat er hopelijk een 'natuurlijke' bevruchting.
Bij ICSI wordt er een door het lab uitgezochte 'in hun ogen perfecte' zaadcel in het eitje geinjecteerd, maar dan weten ze niet of het genetisch een goede cel is.

Voor deze laatste IUI moet ik opeens wel meer Puregon gaan spuiten.
Ik heb namelijk elke keer maar 1 follikel, en wie weet door iets meer te spuiten dat het er 2 worden.
Komen ze lekker snel achter bij de laatste poging!

Geluk bij een ongeluk??!!?

Vrijdag de 13e!
Het is vandaag IUI nummer 5 en het is vrijdag de 13e!
Ik heb besloten dat dit dan juist maar dé keer moet worden, een soort van geluk op een ongeluksdag.
Eigenlijk geloof ik er helemaal niet in, maar het grappige is dat deze keer wel écht alles anders is. Een follikel op rechts, 1 dag langer het follikel laten groeien, nieuwe donor en zoals vandaag bleek ook nog een andere verpleegkundige!
En al deze dingen op vrijdag de 13e.
Het was eigenlijk een prima dag vandaag.

IUI 5 verliep eigenlijk rustig en zoals gewoonlijk erg snel.
Óf ze hebben rond twaalf uur allemaal erge honger óf ze hebben gewoon altijd haast.
Echt klantvriendelijk (ik voel me eerder klant dan patient) is het niet.
Voordat de verpleegkundige de deur uit rent, kantelt ze altijd de stoel naar achter en dan mag ik nog een kwartier blijven liggen.
Deze verpleegkundige was erg van het kantelen want ik had het gevoel dat ik bijna met mijn hoofd naar beneden van de andere kant af zou glijden :-).
Toen ik na een kwartier bedacht dat ik nu toch wel weer eens aanstalten moest gaan maken, bleek dat ze wel uitermate driftig gekanteld had, maar was vergeten om de stoel weer naar beneden te zetten.
Het werd dus gewoon een sprongetje en dan moet je je dus even voorstellen dat je dat in je blootje doet. Charmant is het dus allemaal niet, het is maar goed dat niemand het ziet, haha.

Sinds drie IUI's heb ik bedacht dat ik het buisje, waarin de wereldzwemkampioenen worden geleverd, wil hebben.
Op het buisje staat een nummer wat voor de laboranten te herleiden is naar de donor, maar dat nummer is voor mij natuurlijk anoniem.
Mocht het dan lukken, dan heb ik toch iets tastbaars.
Natuurlijk vraag ik dat niet aan de verpleegkundige, ik kan me voorstellen dat ze het namelijk nogal een stom en raar verzoek vindt.
Dus na de inseminatie vis ik voorzichtig het buisje uit de vuilnisbak, tot nu toe lag het altijd nog bovenop maar vandaag was de zak pas net geleegd, grrrmmmppfff.
En het ging me toch echt te ver om met mijn hand diep in de vuilniszak te graaien, het voelt namelijk alsof ik iets doe wat niet mag.
Ik weet nog wel wat er op het buisje stond, namelijk dat mijn 'nieuwe' donor er een mooie hoeveelheid van 5,7 miljoen zwemkampioenen in heeft gestopt en de mooie bijnaam 'nummer ..022' draagt :-).

Goud bij de wereldkampioenschappen zwemmen!

Afgelopen dinsdag was het weer de 'dag 9' follikelmeting!
En ja hoor, daar prijkte weer een mooi follikel van al 18 mm.
Eigenlijk al prima om te springen.
Ik had dus verwacht ook dinsdag de Pregnyl 's avonds te moeten prikken, zodat ik vandaag de 5e IUI zou hebben.
Maar nee, ik moest nog een dag wachten, woensdag Pregnyl en vrijdag IUI.
Vond het best raar, dat is namelijk best een risico, hoe groter het follikel, hoe eerder het springt.
Opeens bedacht ik mij dat toen ik vorige week een afspraak moest maken voor de donderdag, dat alleen nog maar om 11.00 u. kon omdat ze een mindere bezetting hadden en 's middags niet beschikbaar waren.
Hmmm, de arts gooide het overigens er op dat het beter was om het follikel nog wat groter te laten worden, voor wat meer kans.
Dit had ik in de voorgaande vier keren nog niet eerder gehoord, maar goed.

Voor de verandering zit het follikel ook 'op rechts' dat gebeurt eigenlijk nooit en ik voel hem ook al dagen zijn best doen om een mooi eitje te leveren.
Nog even volhouden, fluister ik hem toe, dan word je beloond.
En niet zomaar, er komen morgen fijne nieuwe enthousiaste zwemmers!
Ik wissel namelijk van donor.
In principe zou er al na drie keer gewisseld worden, maar op de een of andere manier is dat niet gebeurt.
Soms kan het namelijk zomaar zijn, dat je geen goede match bent met de zaaddonor.
En soms kan het zo zijn dat je met 'nieuw' zaad zwanger raakt, puur vanwege het feit dat je lichaam denkt 'héééé, deze ken ik niet, NICE, komt u maaaaarrrrrrrrrrr!'.
Op dit moment liggen mijn wereldkampioen topzwemmers nog te wachten in de vriezer, nog geen idee hebbende wat voor prestatie ze moeten gaan leveren.
En dat is maar goed ook, ze zouden misschien maar zenuwachtig worden en dan morgen gaan onderpresteren. Dat kan natuurlijk niet, we gaan uiteraard wel voor goud!

Heimwee

Ik moet opnieuw voor een echo, het is cyclusdag 9.Het loopt vreselijk uit, dat gebeurt hier niet vaak, het is altijd druk dus er is normaal gesproken een strak schema.
Er zijn nog twee dames voor mij, en telkens zie ik 'de arts', 'de arts-assistent', 'de assistent in opleiding' of weet ik wie, druk heen er weer lopen met een dossier in haar hand.
Ze komt in ieder geval uit het kamertje waar ik straks in moet.
Ik heb af en toe geen idee meer, wie mij helpt en welke functie ze hebben.
Telkens als ik denk, nu heb ik ze heus allemaal wel een keer gezien, staat er, net als vandaag, weer een nieuw iemand.
Sinds ik hier onder behandeling ben, heb ik al tenminste 12 verschillende gezichten gezien, en dan heb ik het alleen over de mensen die ik in 'mijn' echo-kamer tegenkom, en niet de verpleegkundigen en administratief personeel (want die zijn namelijk wel altijd hetzelfde).

Dat was in mijn 'eigen' ziekenhuis waar ik begonnen ben wel anders. Daar zag ik elke keer dezelfde gezichten, wisten ze wie je was, kenden ze je verhaal en deden ze hun best om je een beetje tegemoet te komen qua afspraken i.v.m. mijn werk.
Niet te vergelijken! Maar helaas moet ik het er mee doen, ik heb geen andere keus.
Hoe graag ze me daar ook hadden willen helpen, de regels verboden het om met mijn 'eigen' donor IUI te doen. Dát mag alleen als het je vriend/man is.
Mijn donor heeft nog aangeboden om te doen alsof hij mijn vriend was, maar  ik wilde wel open kaart spelen naar het ziekenhuis en zij vonden het risico te groot.
Als er dan iets mis zou gaan zijn zij in zo'n geval niet verzekerd, en komen ze in een kwaad daglicht.
Toen heb ik dus de beslissing genomen om met een onbekende donor verder te gaan en ben ik overgestapt. Maar ik denk nog wel eens met heimwee terug.

Eindelijk ben ik aan de beurt.
Terwijl ik inmiddels halfbloot ben, is zij nog druk bezig mijn dossier door te lezen/bladeren.
Als ze klaar is, gaat ze op zoek naar een ei/follikel.
Dit doet ze behoorlijk hardhandig, nu ben ik inmiddels wel wat gewend en zeker niet kleinzerig, maar de tranen schieten in mijn ogen.
Gevoelig? vraagt ze.
Ze kan mijn linkereierstok niet vinden. Dat is niet zo vreemd, die ligt altijd verstopt.
Om hem te vinden moeten ze daarom altijd flink op mijn buik drukken.
Nou dat kan ze goed.
Ondanks dat het maar een petieterig meisje is, doet ze me nu denken aan een duitse worstelkampioene. Met een enorme kracht duwt ze op mijn buik.
Gelukkig heeft ze iets gevonden, maar het lijkt alsof ze het niet gelooft.
Nogmaals dezelfde procedure, pfff.
En dan is ze klaar, en bladert vertwijfelt door mijn dossier.
Ik moet er zelf naar vragen, maar er blijkt al een follikel te zitten van 16 mm.
Het is cyclusdag 9, en voorgaande drie maanden had ik vaak pas op dag 15/16 een follikel van die afmeting. Ze twijfelt. Met mijn dossier onder haar arm zegt ze dat ze even gaat overleggen.
Nu snap ik ook waarom het zo uitloopt!
Ik mag morgenavond Pregnyl spuiten en dat betekent dat ik op dag 12 mijn eisprong/IUI heb.
Wauw, dit is een spoedei.

Helaas mag ik weer 38 euro neertellen voor Ovitrelle, aangezien de Pregnyl nog steeds niet beschikbaar is.
Ik neem me daarom nogmaals voor, dat als ik ooit zwanger ben, me een ongeluk te plassen voor 'Moeders voor Moeders'.

IUI 4

De teleurstelling is weer iets gezakt.
We sluiten deze ronde weer af en gaan vol goede moed verder.

Ik heb alweer een afspraak bij de kliniek, het is dag 3 van mijn cyclus.
Het 'rood' is nog flink aanwezig maar toch moet er dan middels een inwendige echo gekeken worden.
Het 'barbapappa-achtige' apparaat laat weer de bekende zwart/witte schaduwen op de kleine monitor zien.
Mijn inmiddels geoefende oog herkent er ook al van alles in, de dikte van het baarmoederslijmvlies, baarmoeder, linker/rechtereierstok, darmen, maar ook follikels!
Ik kan zelfs al een beetje inschatten hoe groot een follikel ongeveer is.
Maar dat is nu nog niet aan de orde.
Vandaag moet juist alles nog rustig zijn en mogen er nog geen follikels te zien zijn
Gelukkig is dat het geval en mag ik vandaag weer beginnen met de puregon-injecties!

Poging 22, de 4e IUI, is van start gegaan.
Nieuwe ronde, nieuwe kansen!