Twee prachtige emmies!

Ik word binnengereden voor de terugplaatsing en de eerste die ik zie is eigenlijk degene die ik niet wil zien.
Dit is de arts die de vorige keer mij twee weken in spanning heeft gelaten omdat ze de mededeling deed dat het wel eens heel goed zou kunnen dat ze geen IVF bij mij wilden doen.

Ze valt meteen met de deur in huis.
'Ik heb goed nieuws en slecht nieuws.
Van de drie eitjes zijn er maar twee bevrucht, maar dat twee zijn wel prachtige A-kwaliteit embryo's.'

Ik grijns van oor tot oor want ik vind dit prima nieuws, ik had echt niet verwacht dat alledrie de eitjes zouden ontwikkelen.
Volgens mij is het gebruikelijk dat iets minder dan de helft wordt bevrucht.
Ik snap dus eigenlijk niet zo goed wat het slechte nieuws is.
Maar vervolgens zegt ze dat dit het dan wel moet worden want dat ze hierna waarschijnlijk niet meer door willen.
Daar verdwijnt mijn grijns.
Wat is dit nu weer voor bullshit en timing(denk ik)!
Voordat ik iets kan zeggen, zegt ze snel maar ik wil vooral positief blijven want het is bewezen dat dat een positief effect heeft op een eventuele zwangerschap.

Het kan aan mij liggen maar volgens mij doet en zegt ze nu precies het tegenovergestelde.
En voor de tweede keer heeft ze het voor elkaar gekregen om zo ontzettend het verkeerde te zeggen op zo ontzettend het verkeerde moment.
Zou ze het gewoon niet door hebben, zou ze alleenstaande vrouwen gewoon niet zo graag zwanger zien worden, ik weet het niet.
Het wordt allemaal zo beladen nu, als ik nu niet zwanger ben dan is het misschien wel over.
Wéér die onzekerheid.

Maar goed, op dat moment herpak ik mezelf en probeer me te richten op de terugplaatsing.
Op het scherm preiken twee mooie bevruchtte cellen ( 8 en 7 cellig), ik ben er een beetje ontroerd door.
En eigenlijk opeens ook ontzettend trots.
Trots op die prachtige embryootjes.
De verpleegkundige maakt er met mijn mobiel een aantal foto's van.
Hoe fantastisch zou dat zijn als ik later tegen mijn kind zou kunnen zeggen, 'Kijk! Een van die twee dat ben jij!'
De plaatsing gaat prima, via een dun slangetje worden ze in mijn baarmoeder gebracht.
Daarna wordt het slangetje nog nagekeken of het echt leeg is.
De arts geeft me een hand en zegt succes, ik hoop het echt voor je.
Zorg goed voor ze.
Op deze manier klinkt het toch gemeend.
Ik moet nog tien minuten blijven liggen, als degene na mij terug komt, hoor ik haar letterlijk precies dezelfde woorden zeggen!!!

Ik besluit op dat moment dat ik er nog héél even aandacht aan besteed, mocht deze poging niet lukken dan vraag ik een gesprek aan met een van de andere artsen.
Ik heb verdorie drie eicellen geleverd wat twee prachtige emmies heeft opgeleverd, ik heb hierna nog recht op twee IVF pogingen.
Natuurlijk geef ik toe dat het resultaat met deze hoeveelheid hormonen bedroefend weinig is, maar wie weet is dat de volgende keer wel anders.
Maar ik ga er nu even van uit dat er geen volgende keer nodig is ( positive vibes).
Duimen jullie mee?

Moment van de waarheid!

Er is een hoop gebeurt.
Afgelopen zondag moest ik voor de derde follikelmeting.
Ik voelde al twee dagen niets meer, dus ik zag het somber in.
Zaterdagavond mij daarom niet laten weerhouden om een gezellige avond met vrienden te hebben.
Lekker gek gedaan, pictionary gespeeld en 1 wijntje gedronken (daar zal het ook niet aan liggen).
Ik dacht als het nieuws dan morgen negatief is heb ik in ieder geval een leuke avond gehad, die nemen ze me niet meer af.
Ik lag dus om 3 uur in mijn bed en om 8 uur ging de wekker weer aangezien ik er nogal vroeg moest zijn.
Met een moe maar berustend gevoel reed ik naar het ziekenhuis, het was voor de verandering heerlijk rustig in de wachtruimte.
Je hebt daar geen internetbereik maar opeens hoor ik toch een app-bliepje uit mijn telefoon komen, en ik lees dat mijn vriendin anderhalf uur geleden bevallen is van een prachtige dochter.
Het rare is dat ik wel even een traan moest wegpinken, maar wel van oprechte blijdschap.
Wat een bizarre plek om dit nieuws te lezen.
Ik heb niet lang de tijd om na te denken want ik mag naar binnen, de lieve gyn is er vandaag weer en schud mij de hand.
Hij zegt laten we snel gaan kijken.
En tot mijn grote verbazing prijken daar drie mooie follikels van rond de 20 mm.
'Nou dat betekent dat we de punctie gaan afspreken'.
Ik geloof dat ik hem nogal raar aan heb staan kijken want hij moest er erg om lachen.
Dinsdag doen we de punctie, de verpleegkundige bespreekt alles met je.
Ik kan het nog steeds niet geloven.

Het rare is, dat ik de rest van de dag niet echt blij ben.
Ik voel geen blij gevoel, hoe kan dat nou??
Misschien omdat ik het nog steeds niet geloof en zo vreselijk uit was gegaan dat het ander nieuws zou zijn?
Maar hoe meer ik het tegen andere mensen vertel hoe meer het besef komt.
Ik heb dinsdag een punctie, ja het gaat eindelijk gebeuren ik heb dinsdag écht een punctie.


Dan is het dinsdag, ik verbaas me er over dat ik helemaal niet zenuwachtig ben.
Ik ben eigenlijk zeer ontspannen, ik vind het niet eng en ik zie er totaal niet tegenop.
Ik heb al zoveel vervelende onderzoeken/operatie gehad, dit zal niet erger zijn.
Snel vraag ik een langslopende arts of ik wel die 2 pillen diazepam moet innemen, wat mij betreft is dat nergens voor nodig.
Maar ze zegt dat ik dat toch maar moet doen.
En dan word ik, een uur van tevoren opgehaald.
Ik stuur mijn moeder weg en zeg dat ze hoe moeilijk het ook is, toch even koffie moet gaan drinken en dat het allemaal goed komt.
In principe mocht ze nog mee naar de volgende ruimte, maar ik vind het eigenlijk wel prima, zo kan ik mezelf even rustig voorbereiden.
Ik hijs me in zo een leuk wit ziekenhuis hemd, haarnetje op en stoffen slofjes aan, eigen spullen in een kluisje om vervolgens in de andere ruimte op een bed te gaan zitten.
Langzamerhand merk ik dat de diazepam zijn werk begint te doen, ik word nog rustiger dan ik al ben, ik ga dus maar liggen.
De verpleegkundige komt vragen hoe het gaat en geeft me een spuit morfine in mijn bil en ik mag ook nog twee paracetamol innemen.
Die morfine is best leuk :-), ik heb het prima naar mijn zin in mijn eentje.
Na drie kwartier word ik naar een soort operatiekamertje gereden, ik zie twee bekende gezichten, dat is natuurlijk altijd fijn.
Ze leggen goed uit wat er gaat gebeuren.
Ik krijg twee verdovingsprikken aan de binnenkant van mijn baarmoederwand en vervolgens prikken ze de follikels aan.
Het valt reuze mee, pijn doet het niet.
Ik kan volgen wat ze aan het doen zijn op het echo-apparaat en ik zie dat een voor een mijn follikels worden leeggezogen.
Nu maar hopen dat er ook daadwerkelijk een eitje in zit.

Na een half uur even te zijn bijgekomen hoor ik dat er inderdaad 3 eitjes zijn gevonden.
Ik ben blij, superblij, die heb ik alvast binnen.
Ik kleed me nog half stoned van alle medicijnen aan en loop naar buiten en word naar huis gebracht.
Mijn ogen vallen de hele tijd dicht en ik ben te moe om te praten en wat er uit komt zijn rare halve zinnen. Ik duik mijn bed in en slaap lekker de medicijnen uit mijn lijf.

En nu is het donderdag, naast een beetje buikpijn heb ik eigenlijk nergens last van gehad.
Morgenochtend mag ik tussen 9.00 en 09.30 bellen of er een terugplaatsing kan plaatsvinden.
Eigenlijk vind ik dat nog het allerspannendste, want zou er uberhaupt iets terug te plaatsen zijn.
Gemiddeld wordt iets minder dan de helft bevrucht, dat zou bij mij 1 betekenen, maar het kan  natuurlijk ook zo zijn dat er niets bevrucht is.
Wat zou dat tegenvallen, maar ik hou er toch ook maar rekening mee.
Al mijn vrienden leven enorm mee en verzinnen spreuken als "go eggies go, we don't accept a no!'.
Aan het duimen en meeleven zal het in ieder geval niet liggen.
Ik hoop maar dat mijn eitjes geen vrije uitloopeieren zijn maar gewoon legbatterijeitjes die knus bij elkaar blijven en niets anders doen als delen.
Als er 1 of meer goed gedeeld zijn worden ze morgenmiddag teruggeplaatst.
Morgen dus het moment van de waarheid.

Mutsebollen!

WAARSCHUWING: als je op dit moment in een goed humeur bent, en je wilt dat blijven, kun je wegens deprimerende teksten deze blog beter overslaan ;-)!!

Vandaag werd ik wakker met een giga-hoofdpijn.
Het is 7 dpo, en als ik op 7/8 dpo hoofdpijn heb dan is dat voor mij een teken dat het deze maand weer over en uit is.
Ik houd mezelf voor dat het ook de bijwerking kan zijn van de mutsebollen die ik gebruik.
Mutsebollen is het woord wat ontstaan is op het forum waar ik op meeschrijf.
Eigenlijk zijn het gewoon Utrogestanpillen, maar aangezien je deze vaginaal moet inbrengen zijn ze officieel gedoopt tot 'mutsebollen'.

In mijn eigen zh heb ik ongeveer een half jaar die mutsenbollen gebruikt, ze werden voorgeschreven als een halfje brood, want ze waren 'volgens hen' tamelijk onschuldig en baat het niet schaadt het niet.
Ze zorgen voor een rijk baarmoederslijmvlies wat de evt. innesteling makkelijker maakt.
Maar in deze kliniek weigeren ze de mutsebollen voor te schrijven bij de IUI.
"Nee mevrouw, de effectiviteit hiervan is helemaal niet bewezen, we weten zelfs niet of het misschien schade oplevert op de lange duur, denkt u even aan de DESkinderen".
Ik vind het raar, het ene ziekenhuis doet er zo makkelijk over en het andere weigert ze voor te schrijven, maar met mijn illegaal verkregen mutsebollen (zie mijn blog 'het illegale circuit') gebruikte ik tot nu toe elke cyclus, een dag of acht elke avond 1 mutsebol.
Hierdoor kwam ik voor mijn gevoel toch door die kritieke fase heen ( daarvoor werd ik soms al op 8dpo al ongesteld).
Maar mijn afgelopen bezoek aan de kliniek, liet mij mijn mond weer open vallen van verbazing.
Toen die lieve fertiliteitsarts bij de laatste IUI mij in grove lijnen vertelde hoe IVF werkt, vertelde ze ook dat bij IVF gebruikt wordt gemaakt van Utrogestan ter ondersteuning van het baarmoederslijmvlies!!!
HUH?!??!!
Bij IVF krijg je ze wel voorgeschreven? Onvoorstelbaar!!
Ik ben er niet eens op in gegaan, dat heeft toch geen zin, ze vertellen allemaal iets anders en ze vallen elkaar ook niet af.
Je snapt wel dat ik na mijn laatste IUI meteen de dosering van mijn illegale mutsebollen heb verhoogd naar het aantal wat normaal gesproken wordt voorgeschreven, wat betekent 1 's ochtends en 2 's avonds voor het slapen gaan.

Maar door die verhoogde dosering zit ik momenteel niet echt lekker in mijn vel.
Ben bloedchagerijnig en ik ben zó ontzettend moe ( nr. 1 bijwerking).
's Nachts word ik helemaal niet meer wakker (normaal wel 2 keer) en als ik 's ochtends wreed door de wekker uit mijn slaap word gehaald is het net alsof ik 5 minuten heb geslapen.
Daarbij ook nog draaierig en duizelig en vanmorgen ook nog eens die rottige hoofdpijn die meestal niet veel goeds betekent.
Het enige is dus dat hoofdpijn ook een bijwerking is van die mutsebollen, dus daar houd ik me nog maar even aan vast.
Soms zou ik wel weer eens even een man willen hebben waar in ik in een tijd als deze even fijn tegen aan kan z**ken.
En die dan ook meteen zonder zeuren even het schadeformulier van mijn auto invult én de vuilniszakken twee trappen naar beneden tilt én de kattenbak even schoonmaakt én ervoor zorgt dat er eten klaarstaat als ik thuiskom van mijn werk en....... en..........
Goed, na twee jaar geen relatie te hebben gehad, idealiseer je de dingen soms.
Back to the real world, wat zal ik eens gaan koken????

Het illegale circuit!

Vandaag of morgen is het weer JA of NEE.
Of eigenlijk weet ik al dat het NEE is.
Afgelopen week een paar dagen lang vreselijke hoofdpijn gehad, en dat is voor mij het teken dat mijn ongesteldheid er aan komt.
Het is vandaag cyclusdag 25, en 13 dpo (days past ovulation).
Dag 25 is natuurlijk erg vroeg, maar mijn luteale fase (de tijd na de eisprong) was de laatste maanden elke keer 8 a 9 dagen.
Veel te kort voor een innesteling.
Er bestaan pilletjes voor 'Utrogestan', deze zorgen voor een goede doorbloeding van je baarmoederslijmvlies en stellen je menstruatie een beetje uit.
Maar in deze kliniek 'doen ze daar niet aan!!!'.

"Mevrouw, als uw lichaam zwanger is, dan weet uw lichaam ook op dag 8 wel dat dat zo is, en wordt u niet ongesteld".

Ja, ja, je zou ze bijna gaan geloven, zo stellig krijgen ze dat uit hun mond.
Misschien werkt dat bij goedgelovige 'in de dokter weet alles' vrouwen, maar ik ben eigenwijs.
Ik ben geinteresseerd in alles wat met het menselijk lichaam te maken heeft, vooral als het om mijn eigen lichaam gaat.
Durf wel te zeggen dat ik inmiddels 'veel' weet.
Ik heb veel gegoogled, heb stukken en onderzoeken gelezen.
Een lichaam weet pas wanneer het zwanger is als er een innesteling heeft plaatsgevonden, daarna gaat het namelijk pas zwangerschapshormonen aanmaken.
Dus een innesteling moet wel een kans krijgen, en met een menstruatie op dag 8 is dat zeker niet het geval.

Die pilletjes heb ik overigens eerder gebruikt (in het ziekenhuis waar ik eerst was), geen probleem, ze werden zomaar voorgeschreven, ik hoefde er niet eens om te vragen. Zij gaven dat gewoon, eigenlijk altijd ter ondersteuning.
En het werkte!
Maar ja, nu in deze kliniek doen ze er niet aan!

Vorige maand, heb ik de resterende 6 pillen gebruikt die ik nog over had.
En zoals verwacht werd ik later ongesteld.
Je had ze moeten horen.

"Ziet u nu wel, er is niets mis met uw luteale fase, uw lichaam heeft zich weer prima aangepast"

Oh oh oh, wat was ze in haar nopjes.
Natuurlijk stond ik op het punt om te vertellen dat dat niet mijn lichaam is, maar 'de pillen'.
Maar daarmee gooi ik natuurlijk mijn eigen glazen in.

Nu schrijf ik mee op een forum, en een andere schrijfster (die inmiddels zwanger is), had nog een voorraadje 'pillen' liggen!
Dus deze ronde heb ik 'illegale pillen' uit een 'illegaal circuit' gebruikt.
Gniffel, gniffel, klinkt spannend he?
Ik hoop dat mijn 'illegale pillen' hun werk doen, ook al is dat waarschijnlijk niet deze ronde.


p.s. Mijn speciale dank gaat uit naar M. voor de illegale levering van pillen :-)