Moment van de waarheid!

Er is een hoop gebeurt.
Afgelopen zondag moest ik voor de derde follikelmeting.
Ik voelde al twee dagen niets meer, dus ik zag het somber in.
Zaterdagavond mij daarom niet laten weerhouden om een gezellige avond met vrienden te hebben.
Lekker gek gedaan, pictionary gespeeld en 1 wijntje gedronken (daar zal het ook niet aan liggen).
Ik dacht als het nieuws dan morgen negatief is heb ik in ieder geval een leuke avond gehad, die nemen ze me niet meer af.
Ik lag dus om 3 uur in mijn bed en om 8 uur ging de wekker weer aangezien ik er nogal vroeg moest zijn.
Met een moe maar berustend gevoel reed ik naar het ziekenhuis, het was voor de verandering heerlijk rustig in de wachtruimte.
Je hebt daar geen internetbereik maar opeens hoor ik toch een app-bliepje uit mijn telefoon komen, en ik lees dat mijn vriendin anderhalf uur geleden bevallen is van een prachtige dochter.
Het rare is dat ik wel even een traan moest wegpinken, maar wel van oprechte blijdschap.
Wat een bizarre plek om dit nieuws te lezen.
Ik heb niet lang de tijd om na te denken want ik mag naar binnen, de lieve gyn is er vandaag weer en schud mij de hand.
Hij zegt laten we snel gaan kijken.
En tot mijn grote verbazing prijken daar drie mooie follikels van rond de 20 mm.
'Nou dat betekent dat we de punctie gaan afspreken'.
Ik geloof dat ik hem nogal raar aan heb staan kijken want hij moest er erg om lachen.
Dinsdag doen we de punctie, de verpleegkundige bespreekt alles met je.
Ik kan het nog steeds niet geloven.

Het rare is, dat ik de rest van de dag niet echt blij ben.
Ik voel geen blij gevoel, hoe kan dat nou??
Misschien omdat ik het nog steeds niet geloof en zo vreselijk uit was gegaan dat het ander nieuws zou zijn?
Maar hoe meer ik het tegen andere mensen vertel hoe meer het besef komt.
Ik heb dinsdag een punctie, ja het gaat eindelijk gebeuren ik heb dinsdag écht een punctie.


Dan is het dinsdag, ik verbaas me er over dat ik helemaal niet zenuwachtig ben.
Ik ben eigenlijk zeer ontspannen, ik vind het niet eng en ik zie er totaal niet tegenop.
Ik heb al zoveel vervelende onderzoeken/operatie gehad, dit zal niet erger zijn.
Snel vraag ik een langslopende arts of ik wel die 2 pillen diazepam moet innemen, wat mij betreft is dat nergens voor nodig.
Maar ze zegt dat ik dat toch maar moet doen.
En dan word ik, een uur van tevoren opgehaald.
Ik stuur mijn moeder weg en zeg dat ze hoe moeilijk het ook is, toch even koffie moet gaan drinken en dat het allemaal goed komt.
In principe mocht ze nog mee naar de volgende ruimte, maar ik vind het eigenlijk wel prima, zo kan ik mezelf even rustig voorbereiden.
Ik hijs me in zo een leuk wit ziekenhuis hemd, haarnetje op en stoffen slofjes aan, eigen spullen in een kluisje om vervolgens in de andere ruimte op een bed te gaan zitten.
Langzamerhand merk ik dat de diazepam zijn werk begint te doen, ik word nog rustiger dan ik al ben, ik ga dus maar liggen.
De verpleegkundige komt vragen hoe het gaat en geeft me een spuit morfine in mijn bil en ik mag ook nog twee paracetamol innemen.
Die morfine is best leuk :-), ik heb het prima naar mijn zin in mijn eentje.
Na drie kwartier word ik naar een soort operatiekamertje gereden, ik zie twee bekende gezichten, dat is natuurlijk altijd fijn.
Ze leggen goed uit wat er gaat gebeuren.
Ik krijg twee verdovingsprikken aan de binnenkant van mijn baarmoederwand en vervolgens prikken ze de follikels aan.
Het valt reuze mee, pijn doet het niet.
Ik kan volgen wat ze aan het doen zijn op het echo-apparaat en ik zie dat een voor een mijn follikels worden leeggezogen.
Nu maar hopen dat er ook daadwerkelijk een eitje in zit.

Na een half uur even te zijn bijgekomen hoor ik dat er inderdaad 3 eitjes zijn gevonden.
Ik ben blij, superblij, die heb ik alvast binnen.
Ik kleed me nog half stoned van alle medicijnen aan en loop naar buiten en word naar huis gebracht.
Mijn ogen vallen de hele tijd dicht en ik ben te moe om te praten en wat er uit komt zijn rare halve zinnen. Ik duik mijn bed in en slaap lekker de medicijnen uit mijn lijf.

En nu is het donderdag, naast een beetje buikpijn heb ik eigenlijk nergens last van gehad.
Morgenochtend mag ik tussen 9.00 en 09.30 bellen of er een terugplaatsing kan plaatsvinden.
Eigenlijk vind ik dat nog het allerspannendste, want zou er uberhaupt iets terug te plaatsen zijn.
Gemiddeld wordt iets minder dan de helft bevrucht, dat zou bij mij 1 betekenen, maar het kan  natuurlijk ook zo zijn dat er niets bevrucht is.
Wat zou dat tegenvallen, maar ik hou er toch ook maar rekening mee.
Al mijn vrienden leven enorm mee en verzinnen spreuken als "go eggies go, we don't accept a no!'.
Aan het duimen en meeleven zal het in ieder geval niet liggen.
Ik hoop maar dat mijn eitjes geen vrije uitloopeieren zijn maar gewoon legbatterijeitjes die knus bij elkaar blijven en niets anders doen als delen.
Als er 1 of meer goed gedeeld zijn worden ze morgenmiddag teruggeplaatst.
Morgen dus het moment van de waarheid.

Vakantie!

Eindelijk heb ik vakantie.
Het waren een paar lange slopende laatste weken, maar dat is elk jaar weer in het onderwijs.
Voor mij sluit het jaar niet op 31 december maar ergens in juli.
Helaas waren er nu een aantal dingen, waar ik hier verder vanwege privacy redenen niet op in ga, die het allemaal erg onprettig maakte.
Maar nu voelt mijn vakantie dan ook wel echt superverdiend!

Afgelopen dinsdag voor een startecho naar het ziekenhuis geweest.
En daar zaten zowel links als rechts wat kleine follikeltjes.
Ik mocht meteen diezelfde dag beginnen met 150 IU puregon.
Dus inmiddels ben ik alweer 6 dagen puregon verder.
Naast het feit dat ik behoorlijk emotioneel ben en nogal gauw geirriteerd heb ik sinds gistermiddag een fijne drukkende hoofdpijn achter mijn ogen/neus en ben ik licht duizelig in mijn hoofd.
Maar ik bedenk me dan ook weer dat er nog vervelendere bijwerkingen zijn die ik niet heb.
Eergister voelde ik bij zowel mijn linker als rechtereierstok gerommel, maar dat is, ik zou bijna zeggen helaas, nu weer weg.
Het geeft me het gevoel dat er dan iets gebeurt, en nu heb ik dat niet!!!
Aanstaande donderdag, dag 10, mag ik weer terug voor een follikelmeting, vanwege mijn kleine opbrengst bij IUI  ben ik best wel bang voor 'low response' zoals ze dat zo mooi noemen.
Rest mij voor de verandering weer niets anders dan afwachten.

mc Dreamy of mc Steamy??

Mijn follikels hebben niet zoveel haast deze keer.
Was het de laatste drie pogingen zo dat, op dag 9, daar een follikel van 18/19mm preikte, daar was deze keer geen sprake van.
Afgelopen donderdag was het dag 9, maar er zat een follikel van 12 en een van 13mm.
Nog niet groot genoeg, ondanks dat ik deze ronde meer Puregon heb gespoten.
Vandaar dat ik vandaag terug moest voor een nieuwe follikelmeting.
Op zondagochtend is het meestal erg rustig, er is minder personeel en er zijn minder patienten.
De follikelmetingen worden dan ook door de dienstdoende gyn gedaan en niet door de fertiliteitsassitente.
In een van mijn vorige blogs heb ik al een keer verteld dat ik graag naar Grey's Anatomy kijk, een heerlijke amerikaanse ziekenhuisserie met mc Dreamy(de knappe goedzak) en mc Steamy (de onweerstaanbare vrouwenverslinder).
Vandaag was 'hij' er weer, de mengelmoes van mc Dreamy en mc Steamy, knap, aardig en betrokken, één keer eerder heb ik hem gehad en hij heeft een 'goede' indruk achtergelaten.
Het vervelende is eigenlijk dat ik me er ook een soort van ongemakkelijk bij voel, je zit namelijk samen met deze mc Dr/Steamy in een klein donker kamertje waar je met ontbloot onderlijf toch in een genante positie plaats moet nemen in de daarvoor bestemde stoel.
Maar mc Dr/Steamy is professioneel en hanteert 'barbapappa' met veel overtuiging.
Er zitten nog steeds twee follikels, waarvan 1 groot genoeg is en de ander helaas te klein.
Graag had ik deze laatste IUI-ronde twee mooie follikels gehad, want dat zijn dan ook twee kansen!
Dat zit er helaas niet in.
Vanavond moet ik weer pregnyl spuiten en dinsdag is dan de laatste IUI-inseminatie.
Het zou leuk zijn als het zo op de valreep nog zou lukken, maar dan is er wel een klein wondertje nodig.
Ach, de wonderen zijn de wereld nog niet uit.

Goud bij de wereldkampioenschappen zwemmen!

Afgelopen dinsdag was het weer de 'dag 9' follikelmeting!
En ja hoor, daar prijkte weer een mooi follikel van al 18 mm.
Eigenlijk al prima om te springen.
Ik had dus verwacht ook dinsdag de Pregnyl 's avonds te moeten prikken, zodat ik vandaag de 5e IUI zou hebben.
Maar nee, ik moest nog een dag wachten, woensdag Pregnyl en vrijdag IUI.
Vond het best raar, dat is namelijk best een risico, hoe groter het follikel, hoe eerder het springt.
Opeens bedacht ik mij dat toen ik vorige week een afspraak moest maken voor de donderdag, dat alleen nog maar om 11.00 u. kon omdat ze een mindere bezetting hadden en 's middags niet beschikbaar waren.
Hmmm, de arts gooide het overigens er op dat het beter was om het follikel nog wat groter te laten worden, voor wat meer kans.
Dit had ik in de voorgaande vier keren nog niet eerder gehoord, maar goed.

Voor de verandering zit het follikel ook 'op rechts' dat gebeurt eigenlijk nooit en ik voel hem ook al dagen zijn best doen om een mooi eitje te leveren.
Nog even volhouden, fluister ik hem toe, dan word je beloond.
En niet zomaar, er komen morgen fijne nieuwe enthousiaste zwemmers!
Ik wissel namelijk van donor.
In principe zou er al na drie keer gewisseld worden, maar op de een of andere manier is dat niet gebeurt.
Soms kan het namelijk zomaar zijn, dat je geen goede match bent met de zaaddonor.
En soms kan het zo zijn dat je met 'nieuw' zaad zwanger raakt, puur vanwege het feit dat je lichaam denkt 'héééé, deze ken ik niet, NICE, komt u maaaaarrrrrrrrrrr!'.
Op dit moment liggen mijn wereldkampioen topzwemmers nog te wachten in de vriezer, nog geen idee hebbende wat voor prestatie ze moeten gaan leveren.
En dat is maar goed ook, ze zouden misschien maar zenuwachtig worden en dan morgen gaan onderpresteren. Dat kan natuurlijk niet, we gaan uiteraard wel voor goud!