Meneer 59!

De IVF is afgeblazen, ook na nog twee dagen met de hoge dosering van 450IU Puregon zat er maar 1 follikel. Op zich had ik niet anders verwacht want volgens mij is vooral de startfase erg belangrijk om goed te stimuleren. Maar toch ben ik teleurgesteld en verdrietig.De arts was er voor de verandering weer eens eentje die tijdens haar opleiding het stukje 'Hoe om te gaan met 'échte' mensen' had overgeslagen, want dat is zo zonde van je tijd!
Het gesprek was ongeveer zo:

Arts: Helaas er zit echt maar 1 follikel, uw lichaam heeft niet gereageerd op de extra Puregon

Ik (met tranen in mijn ogen): En hoe gaat dit nu dan verder?

Arts: We doen maandag een escape IUI

Ik: En als ik niet zwanger ben, wat ik heel waarschijnlijk acht, hoe gaan we daarna verder?

Arts: Dat zien we dan wel weer, ik wil niet op de zaken vooruit lopen maar u kunt zich wel voorstellen dat wij uw situatie met alle betrokkenen zullen bespreken, en dat het ook goed zou kunnen dat wij besluiten geen IVF meer te doen.
Dat heeft toch te maken met uw leeftijd zoals u kunt begrijpen.

Ik: ........................... (sprakeloos, er zit een brok in mijn keel, tranen achter mijn ogen)

Ik: Ik ken een aantal vrouwen die ook een lage opbrengst hadden met Puregon en daarna met Menopur wel een meer follikels hadden, is dat voor mij dan niet nog een optie.

Arts: Mevrouw, Puregon of Menopur het is bijna hetzelfde. Maar mocht u nog voor een ronde IVF verder gaan dan zou het kunnen dat wij idd Menopur voorschrijven. Maar u zult nooit een grote opbrengst hebben.

Ik: Ik hoop echt dat ik nog een keer een IVF poging mag doen, misschien kunt u een goed woordje voor mij doen?

Arts: Nee hoor, zo werk ik niet. Wij hebben maar 1 doel en die is voor alle vrouwen hetzelfde, wij kijken naar de mogelijkheden en daarbij maken wij geen onderscheid.
Heeft u verder nog vragen?

En daar kon ik het mee doen.
Misschien was ik wel gevoeliger door de hormonen maar het kwam behoorlijk hard binnen.
Als alles tegenzit zou deze escape IUI gewoon wel eens de allerlaatste mogelijkheid kunnen zijn om zwanger te worden.

Dus met lood in mijn schoenen ga ik vandaag voor mijn ieniemiene kleine kansje naar de kliniek voor IUI nummer 7.
Gelukkig doet een verpleegkundige de IUI, op de een of andere manier zijn deze altijd veel meer betrokken en aardiger dan die artsen met hun inlevingsvermogen van een dode rat.
Ik controleer het buisje samen met de verpleegkundige en zie opeens dat er een ander nummer op het buisje staat, wat zoveel betekent als een andere donor.
Ik kijk nog eens en daar staat op het buisje nummer 59!
Nummer 59! Al sinds mijn jeugd is mijn geluksnummer 59.
Ik ben zo verbaasd dat ik het vol enthousiasme roep tegen de verpleegkundige die van schrik toch maar even het lab belt om te vragen of het wel klopt dat ik een andere donor heb.
Het blijkt te kloppen, volgens haar was meneer 022 even niet leverbaar dus kreeg ik meneer 59.
Helaas is meneer 59 wel wat minder productief want zat er bij de eerdere IUI's gemiddeld 6 a 7 miljoen zaadcellen in een buisje deze keer 'maar' 3,6.
Dat is de helft!
Zo is er altijd wel wat!
Naast het feit dat 59 mijn geluksnummer is, is nieuw zaad ook niet vervelend.
Ze zeggen soms dat je lichaam dan denkt 'Hé dit ken ik niet' en dat er eerder een bevruchting plaats vindt.
En nu volgen er dus weer twee lange weken wachten, hele onzekere weken omdat ik niet eens weet of ik hierna nog een kans krijg.
Fijn die vakantie, ik kom er zo lekker van tot rust! NOT!

Ps. Ik heb overigens heel vaak meegedaan met de staatsloterij met nummer 59, en natuurlijk nooit iets gewonnen!

Geluk bij een ongeluk??!!?

Vrijdag de 13e!
Het is vandaag IUI nummer 5 en het is vrijdag de 13e!
Ik heb besloten dat dit dan juist maar dé keer moet worden, een soort van geluk op een ongeluksdag.
Eigenlijk geloof ik er helemaal niet in, maar het grappige is dat deze keer wel écht alles anders is. Een follikel op rechts, 1 dag langer het follikel laten groeien, nieuwe donor en zoals vandaag bleek ook nog een andere verpleegkundige!
En al deze dingen op vrijdag de 13e.
Het was eigenlijk een prima dag vandaag.

IUI 5 verliep eigenlijk rustig en zoals gewoonlijk erg snel.
Óf ze hebben rond twaalf uur allemaal erge honger óf ze hebben gewoon altijd haast.
Echt klantvriendelijk (ik voel me eerder klant dan patient) is het niet.
Voordat de verpleegkundige de deur uit rent, kantelt ze altijd de stoel naar achter en dan mag ik nog een kwartier blijven liggen.
Deze verpleegkundige was erg van het kantelen want ik had het gevoel dat ik bijna met mijn hoofd naar beneden van de andere kant af zou glijden :-).
Toen ik na een kwartier bedacht dat ik nu toch wel weer eens aanstalten moest gaan maken, bleek dat ze wel uitermate driftig gekanteld had, maar was vergeten om de stoel weer naar beneden te zetten.
Het werd dus gewoon een sprongetje en dan moet je je dus even voorstellen dat je dat in je blootje doet. Charmant is het dus allemaal niet, het is maar goed dat niemand het ziet, haha.

Sinds drie IUI's heb ik bedacht dat ik het buisje, waarin de wereldzwemkampioenen worden geleverd, wil hebben.
Op het buisje staat een nummer wat voor de laboranten te herleiden is naar de donor, maar dat nummer is voor mij natuurlijk anoniem.
Mocht het dan lukken, dan heb ik toch iets tastbaars.
Natuurlijk vraag ik dat niet aan de verpleegkundige, ik kan me voorstellen dat ze het namelijk nogal een stom en raar verzoek vindt.
Dus na de inseminatie vis ik voorzichtig het buisje uit de vuilnisbak, tot nu toe lag het altijd nog bovenop maar vandaag was de zak pas net geleegd, grrrmmmppfff.
En het ging me toch echt te ver om met mijn hand diep in de vuilniszak te graaien, het voelt namelijk alsof ik iets doe wat niet mag.
Ik weet nog wel wat er op het buisje stond, namelijk dat mijn 'nieuwe' donor er een mooie hoeveelheid van 5,7 miljoen zwemkampioenen in heeft gestopt en de mooie bijnaam 'nummer ..022' draagt :-).

Heimwee

Ik moet opnieuw voor een echo, het is cyclusdag 9.Het loopt vreselijk uit, dat gebeurt hier niet vaak, het is altijd druk dus er is normaal gesproken een strak schema.
Er zijn nog twee dames voor mij, en telkens zie ik 'de arts', 'de arts-assistent', 'de assistent in opleiding' of weet ik wie, druk heen er weer lopen met een dossier in haar hand.
Ze komt in ieder geval uit het kamertje waar ik straks in moet.
Ik heb af en toe geen idee meer, wie mij helpt en welke functie ze hebben.
Telkens als ik denk, nu heb ik ze heus allemaal wel een keer gezien, staat er, net als vandaag, weer een nieuw iemand.
Sinds ik hier onder behandeling ben, heb ik al tenminste 12 verschillende gezichten gezien, en dan heb ik het alleen over de mensen die ik in 'mijn' echo-kamer tegenkom, en niet de verpleegkundigen en administratief personeel (want die zijn namelijk wel altijd hetzelfde).

Dat was in mijn 'eigen' ziekenhuis waar ik begonnen ben wel anders. Daar zag ik elke keer dezelfde gezichten, wisten ze wie je was, kenden ze je verhaal en deden ze hun best om je een beetje tegemoet te komen qua afspraken i.v.m. mijn werk.
Niet te vergelijken! Maar helaas moet ik het er mee doen, ik heb geen andere keus.
Hoe graag ze me daar ook hadden willen helpen, de regels verboden het om met mijn 'eigen' donor IUI te doen. Dát mag alleen als het je vriend/man is.
Mijn donor heeft nog aangeboden om te doen alsof hij mijn vriend was, maar  ik wilde wel open kaart spelen naar het ziekenhuis en zij vonden het risico te groot.
Als er dan iets mis zou gaan zijn zij in zo'n geval niet verzekerd, en komen ze in een kwaad daglicht.
Toen heb ik dus de beslissing genomen om met een onbekende donor verder te gaan en ben ik overgestapt. Maar ik denk nog wel eens met heimwee terug.

Eindelijk ben ik aan de beurt.
Terwijl ik inmiddels halfbloot ben, is zij nog druk bezig mijn dossier door te lezen/bladeren.
Als ze klaar is, gaat ze op zoek naar een ei/follikel.
Dit doet ze behoorlijk hardhandig, nu ben ik inmiddels wel wat gewend en zeker niet kleinzerig, maar de tranen schieten in mijn ogen.
Gevoelig? vraagt ze.
Ze kan mijn linkereierstok niet vinden. Dat is niet zo vreemd, die ligt altijd verstopt.
Om hem te vinden moeten ze daarom altijd flink op mijn buik drukken.
Nou dat kan ze goed.
Ondanks dat het maar een petieterig meisje is, doet ze me nu denken aan een duitse worstelkampioene. Met een enorme kracht duwt ze op mijn buik.
Gelukkig heeft ze iets gevonden, maar het lijkt alsof ze het niet gelooft.
Nogmaals dezelfde procedure, pfff.
En dan is ze klaar, en bladert vertwijfelt door mijn dossier.
Ik moet er zelf naar vragen, maar er blijkt al een follikel te zitten van 16 mm.
Het is cyclusdag 9, en voorgaande drie maanden had ik vaak pas op dag 15/16 een follikel van die afmeting. Ze twijfelt. Met mijn dossier onder haar arm zegt ze dat ze even gaat overleggen.
Nu snap ik ook waarom het zo uitloopt!
Ik mag morgenavond Pregnyl spuiten en dat betekent dat ik op dag 12 mijn eisprong/IUI heb.
Wauw, dit is een spoedei.

Helaas mag ik weer 38 euro neertellen voor Ovitrelle, aangezien de Pregnyl nog steeds niet beschikbaar is.
Ik neem me daarom nogmaals voor, dat als ik ooit zwanger ben, me een ongeluk te plassen voor 'Moeders voor Moeders'.