Moment van de waarheid!

Er is een hoop gebeurt.
Afgelopen zondag moest ik voor de derde follikelmeting.
Ik voelde al twee dagen niets meer, dus ik zag het somber in.
Zaterdagavond mij daarom niet laten weerhouden om een gezellige avond met vrienden te hebben.
Lekker gek gedaan, pictionary gespeeld en 1 wijntje gedronken (daar zal het ook niet aan liggen).
Ik dacht als het nieuws dan morgen negatief is heb ik in ieder geval een leuke avond gehad, die nemen ze me niet meer af.
Ik lag dus om 3 uur in mijn bed en om 8 uur ging de wekker weer aangezien ik er nogal vroeg moest zijn.
Met een moe maar berustend gevoel reed ik naar het ziekenhuis, het was voor de verandering heerlijk rustig in de wachtruimte.
Je hebt daar geen internetbereik maar opeens hoor ik toch een app-bliepje uit mijn telefoon komen, en ik lees dat mijn vriendin anderhalf uur geleden bevallen is van een prachtige dochter.
Het rare is dat ik wel even een traan moest wegpinken, maar wel van oprechte blijdschap.
Wat een bizarre plek om dit nieuws te lezen.
Ik heb niet lang de tijd om na te denken want ik mag naar binnen, de lieve gyn is er vandaag weer en schud mij de hand.
Hij zegt laten we snel gaan kijken.
En tot mijn grote verbazing prijken daar drie mooie follikels van rond de 20 mm.
'Nou dat betekent dat we de punctie gaan afspreken'.
Ik geloof dat ik hem nogal raar aan heb staan kijken want hij moest er erg om lachen.
Dinsdag doen we de punctie, de verpleegkundige bespreekt alles met je.
Ik kan het nog steeds niet geloven.

Het rare is, dat ik de rest van de dag niet echt blij ben.
Ik voel geen blij gevoel, hoe kan dat nou??
Misschien omdat ik het nog steeds niet geloof en zo vreselijk uit was gegaan dat het ander nieuws zou zijn?
Maar hoe meer ik het tegen andere mensen vertel hoe meer het besef komt.
Ik heb dinsdag een punctie, ja het gaat eindelijk gebeuren ik heb dinsdag écht een punctie.


Dan is het dinsdag, ik verbaas me er over dat ik helemaal niet zenuwachtig ben.
Ik ben eigenlijk zeer ontspannen, ik vind het niet eng en ik zie er totaal niet tegenop.
Ik heb al zoveel vervelende onderzoeken/operatie gehad, dit zal niet erger zijn.
Snel vraag ik een langslopende arts of ik wel die 2 pillen diazepam moet innemen, wat mij betreft is dat nergens voor nodig.
Maar ze zegt dat ik dat toch maar moet doen.
En dan word ik, een uur van tevoren opgehaald.
Ik stuur mijn moeder weg en zeg dat ze hoe moeilijk het ook is, toch even koffie moet gaan drinken en dat het allemaal goed komt.
In principe mocht ze nog mee naar de volgende ruimte, maar ik vind het eigenlijk wel prima, zo kan ik mezelf even rustig voorbereiden.
Ik hijs me in zo een leuk wit ziekenhuis hemd, haarnetje op en stoffen slofjes aan, eigen spullen in een kluisje om vervolgens in de andere ruimte op een bed te gaan zitten.
Langzamerhand merk ik dat de diazepam zijn werk begint te doen, ik word nog rustiger dan ik al ben, ik ga dus maar liggen.
De verpleegkundige komt vragen hoe het gaat en geeft me een spuit morfine in mijn bil en ik mag ook nog twee paracetamol innemen.
Die morfine is best leuk :-), ik heb het prima naar mijn zin in mijn eentje.
Na drie kwartier word ik naar een soort operatiekamertje gereden, ik zie twee bekende gezichten, dat is natuurlijk altijd fijn.
Ze leggen goed uit wat er gaat gebeuren.
Ik krijg twee verdovingsprikken aan de binnenkant van mijn baarmoederwand en vervolgens prikken ze de follikels aan.
Het valt reuze mee, pijn doet het niet.
Ik kan volgen wat ze aan het doen zijn op het echo-apparaat en ik zie dat een voor een mijn follikels worden leeggezogen.
Nu maar hopen dat er ook daadwerkelijk een eitje in zit.

Na een half uur even te zijn bijgekomen hoor ik dat er inderdaad 3 eitjes zijn gevonden.
Ik ben blij, superblij, die heb ik alvast binnen.
Ik kleed me nog half stoned van alle medicijnen aan en loop naar buiten en word naar huis gebracht.
Mijn ogen vallen de hele tijd dicht en ik ben te moe om te praten en wat er uit komt zijn rare halve zinnen. Ik duik mijn bed in en slaap lekker de medicijnen uit mijn lijf.

En nu is het donderdag, naast een beetje buikpijn heb ik eigenlijk nergens last van gehad.
Morgenochtend mag ik tussen 9.00 en 09.30 bellen of er een terugplaatsing kan plaatsvinden.
Eigenlijk vind ik dat nog het allerspannendste, want zou er uberhaupt iets terug te plaatsen zijn.
Gemiddeld wordt iets minder dan de helft bevrucht, dat zou bij mij 1 betekenen, maar het kan  natuurlijk ook zo zijn dat er niets bevrucht is.
Wat zou dat tegenvallen, maar ik hou er toch ook maar rekening mee.
Al mijn vrienden leven enorm mee en verzinnen spreuken als "go eggies go, we don't accept a no!'.
Aan het duimen en meeleven zal het in ieder geval niet liggen.
Ik hoop maar dat mijn eitjes geen vrije uitloopeieren zijn maar gewoon legbatterijeitjes die knus bij elkaar blijven en niets anders doen als delen.
Als er 1 of meer goed gedeeld zijn worden ze morgenmiddag teruggeplaatst.
Morgen dus het moment van de waarheid.

Wens uit een buisje!

Ik ben vandaag een beetje een emo-muts.
Zojuist ben ik teruggekomen van mijn laatste IUI.
Mijn weg er naartoe was er eentje met een verhuiswagen die in stond te laden, een tnt busje die langdurig een pakketje afleverde, een soort hijskraan die midden op de weg takken van hoge bomen stond te knippen én tot slot nog een leuke file.
Maar omdat ik vandaag vrij ben, en 'haast' vandaag niet aan de orde is, was ik ruim van tevoren weggegaan en kwam ik nog ruim op tijd aan.

Er was weer een nieuw persoon die de IUI ging doen, maar de toon was meteen rustig, aardig en erg betrokken. Ze wist zowaar dat dit mijn laatste IUI was, dus daar begon ze meteen over.
Ze maakte een grapje, ze stelde me op mijn gemak, het was gewoon een lieverd.
Dit soort mensen ken ik wel vanuit mijn vorige ziekenhuis, maar die heb ik hier nog niet eerder meegemaakt.
Toen ze mijn naam had gecheckt ging ze het buisje met zaadjes halen.
Ik dacht het zal me niet nog een keer gebeuren dat het lege buisje onderin de prullenbak verdwijnt, deze keer moet ik het hebben.
Dus voordat ze terug was heb ik een paar papieren handdoekje uitgevouwen en bovenin de prullenbak gelegd, hahaha, het voelde alsof ik iets deed wat niet mocht.
Maar met die uitgevouwen handdoekjes kan het buisje in ieder geval niet naar beneden glijden.
Als een brave hendrik zat ik weer met een uitgestreken gezicht klaar toen ze binnen kwam met het zaad.

De inseminatie ging prima, ze zei heel schattig dat ze de linkerkant op had gemikt (daar waar het follikel zit/zat) en dat ze het slangetje heel even liet zitten omdat dat haar bijgeloof is, en dat ze hoopt dat het helpt.
Er zitten deze keer 6,3 miljoen zaadjes in het buisje, je zou toch zeggen meer dan genoeg.
Als ze klaar is gaat ze naast me zitten, ook bij haar was van 'haast' geen sprake.
Ze vertelde me dat als het dan toch niet gelukt was ik contact moest opnemen en dat ik kan overstappen naar IVF. Ze vertelde de dingen, die ik eigenlijk als wist, nog een keer, maar vond het eigenlijk wel fijn. Het werd deze keer namelijk door iemand verteld die wél betrokken is.

Ik vertelde haar over mijn twijfels, mijn twijfels over het zwanger worden, 23 pogingen en niet 1 keer zwanger geweest. Ze luisterde en knikte.
Mijn twijfels of er uberhaupt wel eitjes in de follikels zitten.
Ze legde uit dat de eitjes in de follikels het hormoon afscheiden waardoor de follikels groeien, alleen zou het kunnen zijn dat de eitjes niet allemaal even goed zijn.
En nog wat dingen die mij dwars zitten leg ik haar voor, op het ene heeft ze een duidelijker antwoord dan het andere.
Maar ze geeft me het gevoel dat ze me snapt, dat ik die onrust heb.
Voordat ze uiteindelijk weggaat, zegt ze blijf nog maar lekker even liggen, ik duim voor je dat het deze keer gewoon lukt.
Wat een heerlijk, geweldig mens!

Na nog ongeveer tien minuten sta ik op en kleed me aan, om vervolgens in de prullenbak te koekeloeren, haha.
Ze heeft de steriele plastic zak van de eendenbek behoorlijk hard erin geduwd, maar nadat ik die er voorzichtig weer heb uitgevist, prijkt daar, op mijn uitgevouwen handdoekje, het buisje.
Het buisje waar deze keer hopelijk mijn grootste wens uit gaat komen.

mc Dreamy of mc Steamy??

Mijn follikels hebben niet zoveel haast deze keer.
Was het de laatste drie pogingen zo dat, op dag 9, daar een follikel van 18/19mm preikte, daar was deze keer geen sprake van.
Afgelopen donderdag was het dag 9, maar er zat een follikel van 12 en een van 13mm.
Nog niet groot genoeg, ondanks dat ik deze ronde meer Puregon heb gespoten.
Vandaar dat ik vandaag terug moest voor een nieuwe follikelmeting.
Op zondagochtend is het meestal erg rustig, er is minder personeel en er zijn minder patienten.
De follikelmetingen worden dan ook door de dienstdoende gyn gedaan en niet door de fertiliteitsassitente.
In een van mijn vorige blogs heb ik al een keer verteld dat ik graag naar Grey's Anatomy kijk, een heerlijke amerikaanse ziekenhuisserie met mc Dreamy(de knappe goedzak) en mc Steamy (de onweerstaanbare vrouwenverslinder).
Vandaag was 'hij' er weer, de mengelmoes van mc Dreamy en mc Steamy, knap, aardig en betrokken, één keer eerder heb ik hem gehad en hij heeft een 'goede' indruk achtergelaten.
Het vervelende is eigenlijk dat ik me er ook een soort van ongemakkelijk bij voel, je zit namelijk samen met deze mc Dr/Steamy in een klein donker kamertje waar je met ontbloot onderlijf toch in een genante positie plaats moet nemen in de daarvoor bestemde stoel.
Maar mc Dr/Steamy is professioneel en hanteert 'barbapappa' met veel overtuiging.
Er zitten nog steeds twee follikels, waarvan 1 groot genoeg is en de ander helaas te klein.
Graag had ik deze laatste IUI-ronde twee mooie follikels gehad, want dat zijn dan ook twee kansen!
Dat zit er helaas niet in.
Vanavond moet ik weer pregnyl spuiten en dinsdag is dan de laatste IUI-inseminatie.
Het zou leuk zijn als het zo op de valreep nog zou lukken, maar dan is er wel een klein wondertje nodig.
Ach, de wonderen zijn de wereld nog niet uit.

Eh, sorry!

Helaas!
Ook de 5e IUI poging is niet gelukt.
Vrijdag de 13e bracht voor mij dus geen geluk.
Ik had deze keer stiekem toch wel goede hoop, gewoon, omdat alles anders was!
Het leek een soort van afdwingen, zo van, "kom op, alles is anders, laat het nu eens een keer zo zijn!".
Maar na 23 pogingen heb ik wel geleerd dat afdwingen écht niet werkt en geen enkele zin heeft.
Toen ik afgelopen dinsdag wakker werd met een knallende hoofdpijn wist ik dat deze ronde ook over was. Ik heb altijd een dag of 2/3 van tevoren een hoofdpijn die met geen enkele pijnstiller is weg te krijgen. Voor mij is dat een teken dat een paar dagen later het rood weer zal doorbreken.
Zo ook deze keer!
Woensdagmiddag begon het al, bruine friebeltjes!
En donderdag brak de grote ellende lekker door.
Gisteren dus alweer voor de uitgangsecho geweest en dus het begin van de 6e en laatste IUI.
Ik heb weinig vertrouwen meer in de laatste poging, ik weet heus wel dat dat geen goed uitgangspunt is, maar zo voelt het nu eenmaal.

Ik vroeg daarom gisteren aan de arts of ik niet meteen een afspraak kon maken over de uitleg van IVF.
Maar nee, natuurlijk niet! Mevrouw wacht u eerst even af, als u deze keer niet zwanger bent dan roosteren wij u in voor een informatiebijeenkomst.
Daarna krijgt u ook nog een kort persoonlijk gesprek en een informatiepakket toegestuurd.
Op mijn vraag of ik dan IVF of ICSI zou krijgen werd nogal fel gereageerd, 'wij proberen ICSI zoveel te vermijden en de natuurlijke bevruchting met de wet van de sterkste zaadcel heeft ten allen tijden onze voorkeur'. Ik had bijna het gevoel dat ik sorry moest zeggen voor mijn impertinente vraag!

Even een korte uitleg voor wie niet het verschil tussen IVF en ICSI weet.
Bij IVF worden de eitjes samengebracht met zaadcellen en ontstaat er hopelijk een 'natuurlijke' bevruchting.
Bij ICSI wordt er een door het lab uitgezochte 'in hun ogen perfecte' zaadcel in het eitje geinjecteerd, maar dan weten ze niet of het genetisch een goede cel is.

Voor deze laatste IUI moet ik opeens wel meer Puregon gaan spuiten.
Ik heb namelijk elke keer maar 1 follikel, en wie weet door iets meer te spuiten dat het er 2 worden.
Komen ze lekker snel achter bij de laatste poging!

Boobie (.)(.) watch!

Wachten, veel meer dan dat kun je niet doen.
Zou vrijdag de 13e mij geluk brengen of blijft deze dag toch gewoon het stigma ongeluksdag met zich meedragen.

Ik heb vanaf de 5e dag na de inseminatie al zeer pijnlijke borsten.
Ik heb wel vaker pijnlijke borsten, dat is niet zo raar. De ene keer heb ik het helemaal niet, de andere keer vlak voordat ik ongesteld word, en soms al wat langer. Maar het is nu wel heel erg vroeg!
In mijn hoofd spelen zich conversaties af, "Wie weet?"," Zou het?","Maar dat kan eigenlijk niet, dat zou dan extreem vroeg zijn?","Ja maar het is wel anders dan de andere keren","Joh, je weet toch, er is geen touw aan vast te knopen aan die symptomen! Zwangerschap en menstruatiesymptomen lijken op elkaar, toch slecht bedacht van de natuur".
En zo gaat het maar door en door!

Wat zou het toch makkelijk zijn als je lichaam bij een zwangerschap gewoon een duidelijk teken zou geven. Zoiets als een rode stip op je linkerbil (het moet naar buiten toe natuurlijk niet zichtbaar zijn, anders weet iedereen het meteen), in ieder geval iets wat meteen, de dag na je eisprong, duidelijk is en waar geen discussie over mogelijk is.

Inmiddels staar ik ook al twee dagen intensief naar mijn borsten, in de hoop iets anders te zien dan normaal. Maar hoeveel pijn ze ook doen en hoe hard ik het ook probeer te zien, ik kan er niets anders aan ontdekken.
Rest mij niets anders dan verder wachten........ zucht!

Geluk bij een ongeluk??!!?

Vrijdag de 13e!
Het is vandaag IUI nummer 5 en het is vrijdag de 13e!
Ik heb besloten dat dit dan juist maar dé keer moet worden, een soort van geluk op een ongeluksdag.
Eigenlijk geloof ik er helemaal niet in, maar het grappige is dat deze keer wel écht alles anders is. Een follikel op rechts, 1 dag langer het follikel laten groeien, nieuwe donor en zoals vandaag bleek ook nog een andere verpleegkundige!
En al deze dingen op vrijdag de 13e.
Het was eigenlijk een prima dag vandaag.

IUI 5 verliep eigenlijk rustig en zoals gewoonlijk erg snel.
Óf ze hebben rond twaalf uur allemaal erge honger óf ze hebben gewoon altijd haast.
Echt klantvriendelijk (ik voel me eerder klant dan patient) is het niet.
Voordat de verpleegkundige de deur uit rent, kantelt ze altijd de stoel naar achter en dan mag ik nog een kwartier blijven liggen.
Deze verpleegkundige was erg van het kantelen want ik had het gevoel dat ik bijna met mijn hoofd naar beneden van de andere kant af zou glijden :-).
Toen ik na een kwartier bedacht dat ik nu toch wel weer eens aanstalten moest gaan maken, bleek dat ze wel uitermate driftig gekanteld had, maar was vergeten om de stoel weer naar beneden te zetten.
Het werd dus gewoon een sprongetje en dan moet je je dus even voorstellen dat je dat in je blootje doet. Charmant is het dus allemaal niet, het is maar goed dat niemand het ziet, haha.

Sinds drie IUI's heb ik bedacht dat ik het buisje, waarin de wereldzwemkampioenen worden geleverd, wil hebben.
Op het buisje staat een nummer wat voor de laboranten te herleiden is naar de donor, maar dat nummer is voor mij natuurlijk anoniem.
Mocht het dan lukken, dan heb ik toch iets tastbaars.
Natuurlijk vraag ik dat niet aan de verpleegkundige, ik kan me voorstellen dat ze het namelijk nogal een stom en raar verzoek vindt.
Dus na de inseminatie vis ik voorzichtig het buisje uit de vuilnisbak, tot nu toe lag het altijd nog bovenop maar vandaag was de zak pas net geleegd, grrrmmmppfff.
En het ging me toch echt te ver om met mijn hand diep in de vuilniszak te graaien, het voelt namelijk alsof ik iets doe wat niet mag.
Ik weet nog wel wat er op het buisje stond, namelijk dat mijn 'nieuwe' donor er een mooie hoeveelheid van 5,7 miljoen zwemkampioenen in heeft gestopt en de mooie bijnaam 'nummer ..022' draagt :-).