Moment van de waarheid!

Er is een hoop gebeurt.
Afgelopen zondag moest ik voor de derde follikelmeting.
Ik voelde al twee dagen niets meer, dus ik zag het somber in.
Zaterdagavond mij daarom niet laten weerhouden om een gezellige avond met vrienden te hebben.
Lekker gek gedaan, pictionary gespeeld en 1 wijntje gedronken (daar zal het ook niet aan liggen).
Ik dacht als het nieuws dan morgen negatief is heb ik in ieder geval een leuke avond gehad, die nemen ze me niet meer af.
Ik lag dus om 3 uur in mijn bed en om 8 uur ging de wekker weer aangezien ik er nogal vroeg moest zijn.
Met een moe maar berustend gevoel reed ik naar het ziekenhuis, het was voor de verandering heerlijk rustig in de wachtruimte.
Je hebt daar geen internetbereik maar opeens hoor ik toch een app-bliepje uit mijn telefoon komen, en ik lees dat mijn vriendin anderhalf uur geleden bevallen is van een prachtige dochter.
Het rare is dat ik wel even een traan moest wegpinken, maar wel van oprechte blijdschap.
Wat een bizarre plek om dit nieuws te lezen.
Ik heb niet lang de tijd om na te denken want ik mag naar binnen, de lieve gyn is er vandaag weer en schud mij de hand.
Hij zegt laten we snel gaan kijken.
En tot mijn grote verbazing prijken daar drie mooie follikels van rond de 20 mm.
'Nou dat betekent dat we de punctie gaan afspreken'.
Ik geloof dat ik hem nogal raar aan heb staan kijken want hij moest er erg om lachen.
Dinsdag doen we de punctie, de verpleegkundige bespreekt alles met je.
Ik kan het nog steeds niet geloven.

Het rare is, dat ik de rest van de dag niet echt blij ben.
Ik voel geen blij gevoel, hoe kan dat nou??
Misschien omdat ik het nog steeds niet geloof en zo vreselijk uit was gegaan dat het ander nieuws zou zijn?
Maar hoe meer ik het tegen andere mensen vertel hoe meer het besef komt.
Ik heb dinsdag een punctie, ja het gaat eindelijk gebeuren ik heb dinsdag écht een punctie.


Dan is het dinsdag, ik verbaas me er over dat ik helemaal niet zenuwachtig ben.
Ik ben eigenlijk zeer ontspannen, ik vind het niet eng en ik zie er totaal niet tegenop.
Ik heb al zoveel vervelende onderzoeken/operatie gehad, dit zal niet erger zijn.
Snel vraag ik een langslopende arts of ik wel die 2 pillen diazepam moet innemen, wat mij betreft is dat nergens voor nodig.
Maar ze zegt dat ik dat toch maar moet doen.
En dan word ik, een uur van tevoren opgehaald.
Ik stuur mijn moeder weg en zeg dat ze hoe moeilijk het ook is, toch even koffie moet gaan drinken en dat het allemaal goed komt.
In principe mocht ze nog mee naar de volgende ruimte, maar ik vind het eigenlijk wel prima, zo kan ik mezelf even rustig voorbereiden.
Ik hijs me in zo een leuk wit ziekenhuis hemd, haarnetje op en stoffen slofjes aan, eigen spullen in een kluisje om vervolgens in de andere ruimte op een bed te gaan zitten.
Langzamerhand merk ik dat de diazepam zijn werk begint te doen, ik word nog rustiger dan ik al ben, ik ga dus maar liggen.
De verpleegkundige komt vragen hoe het gaat en geeft me een spuit morfine in mijn bil en ik mag ook nog twee paracetamol innemen.
Die morfine is best leuk :-), ik heb het prima naar mijn zin in mijn eentje.
Na drie kwartier word ik naar een soort operatiekamertje gereden, ik zie twee bekende gezichten, dat is natuurlijk altijd fijn.
Ze leggen goed uit wat er gaat gebeuren.
Ik krijg twee verdovingsprikken aan de binnenkant van mijn baarmoederwand en vervolgens prikken ze de follikels aan.
Het valt reuze mee, pijn doet het niet.
Ik kan volgen wat ze aan het doen zijn op het echo-apparaat en ik zie dat een voor een mijn follikels worden leeggezogen.
Nu maar hopen dat er ook daadwerkelijk een eitje in zit.

Na een half uur even te zijn bijgekomen hoor ik dat er inderdaad 3 eitjes zijn gevonden.
Ik ben blij, superblij, die heb ik alvast binnen.
Ik kleed me nog half stoned van alle medicijnen aan en loop naar buiten en word naar huis gebracht.
Mijn ogen vallen de hele tijd dicht en ik ben te moe om te praten en wat er uit komt zijn rare halve zinnen. Ik duik mijn bed in en slaap lekker de medicijnen uit mijn lijf.

En nu is het donderdag, naast een beetje buikpijn heb ik eigenlijk nergens last van gehad.
Morgenochtend mag ik tussen 9.00 en 09.30 bellen of er een terugplaatsing kan plaatsvinden.
Eigenlijk vind ik dat nog het allerspannendste, want zou er uberhaupt iets terug te plaatsen zijn.
Gemiddeld wordt iets minder dan de helft bevrucht, dat zou bij mij 1 betekenen, maar het kan  natuurlijk ook zo zijn dat er niets bevrucht is.
Wat zou dat tegenvallen, maar ik hou er toch ook maar rekening mee.
Al mijn vrienden leven enorm mee en verzinnen spreuken als "go eggies go, we don't accept a no!'.
Aan het duimen en meeleven zal het in ieder geval niet liggen.
Ik hoop maar dat mijn eitjes geen vrije uitloopeieren zijn maar gewoon legbatterijeitjes die knus bij elkaar blijven en niets anders doen als delen.
Als er 1 of meer goed gedeeld zijn worden ze morgenmiddag teruggeplaatst.
Morgen dus het moment van de waarheid.

Heimwee

Ik moet opnieuw voor een echo, het is cyclusdag 9.Het loopt vreselijk uit, dat gebeurt hier niet vaak, het is altijd druk dus er is normaal gesproken een strak schema.
Er zijn nog twee dames voor mij, en telkens zie ik 'de arts', 'de arts-assistent', 'de assistent in opleiding' of weet ik wie, druk heen er weer lopen met een dossier in haar hand.
Ze komt in ieder geval uit het kamertje waar ik straks in moet.
Ik heb af en toe geen idee meer, wie mij helpt en welke functie ze hebben.
Telkens als ik denk, nu heb ik ze heus allemaal wel een keer gezien, staat er, net als vandaag, weer een nieuw iemand.
Sinds ik hier onder behandeling ben, heb ik al tenminste 12 verschillende gezichten gezien, en dan heb ik het alleen over de mensen die ik in 'mijn' echo-kamer tegenkom, en niet de verpleegkundigen en administratief personeel (want die zijn namelijk wel altijd hetzelfde).

Dat was in mijn 'eigen' ziekenhuis waar ik begonnen ben wel anders. Daar zag ik elke keer dezelfde gezichten, wisten ze wie je was, kenden ze je verhaal en deden ze hun best om je een beetje tegemoet te komen qua afspraken i.v.m. mijn werk.
Niet te vergelijken! Maar helaas moet ik het er mee doen, ik heb geen andere keus.
Hoe graag ze me daar ook hadden willen helpen, de regels verboden het om met mijn 'eigen' donor IUI te doen. Dát mag alleen als het je vriend/man is.
Mijn donor heeft nog aangeboden om te doen alsof hij mijn vriend was, maar  ik wilde wel open kaart spelen naar het ziekenhuis en zij vonden het risico te groot.
Als er dan iets mis zou gaan zijn zij in zo'n geval niet verzekerd, en komen ze in een kwaad daglicht.
Toen heb ik dus de beslissing genomen om met een onbekende donor verder te gaan en ben ik overgestapt. Maar ik denk nog wel eens met heimwee terug.

Eindelijk ben ik aan de beurt.
Terwijl ik inmiddels halfbloot ben, is zij nog druk bezig mijn dossier door te lezen/bladeren.
Als ze klaar is, gaat ze op zoek naar een ei/follikel.
Dit doet ze behoorlijk hardhandig, nu ben ik inmiddels wel wat gewend en zeker niet kleinzerig, maar de tranen schieten in mijn ogen.
Gevoelig? vraagt ze.
Ze kan mijn linkereierstok niet vinden. Dat is niet zo vreemd, die ligt altijd verstopt.
Om hem te vinden moeten ze daarom altijd flink op mijn buik drukken.
Nou dat kan ze goed.
Ondanks dat het maar een petieterig meisje is, doet ze me nu denken aan een duitse worstelkampioene. Met een enorme kracht duwt ze op mijn buik.
Gelukkig heeft ze iets gevonden, maar het lijkt alsof ze het niet gelooft.
Nogmaals dezelfde procedure, pfff.
En dan is ze klaar, en bladert vertwijfelt door mijn dossier.
Ik moet er zelf naar vragen, maar er blijkt al een follikel te zitten van 16 mm.
Het is cyclusdag 9, en voorgaande drie maanden had ik vaak pas op dag 15/16 een follikel van die afmeting. Ze twijfelt. Met mijn dossier onder haar arm zegt ze dat ze even gaat overleggen.
Nu snap ik ook waarom het zo uitloopt!
Ik mag morgenavond Pregnyl spuiten en dat betekent dat ik op dag 12 mijn eisprong/IUI heb.
Wauw, dit is een spoedei.

Helaas mag ik weer 38 euro neertellen voor Ovitrelle, aangezien de Pregnyl nog steeds niet beschikbaar is.
Ik neem me daarom nogmaals voor, dat als ik ooit zwanger ben, me een ongeluk te plassen voor 'Moeders voor Moeders'.

IUI 4

De teleurstelling is weer iets gezakt.
We sluiten deze ronde weer af en gaan vol goede moed verder.

Ik heb alweer een afspraak bij de kliniek, het is dag 3 van mijn cyclus.
Het 'rood' is nog flink aanwezig maar toch moet er dan middels een inwendige echo gekeken worden.
Het 'barbapappa-achtige' apparaat laat weer de bekende zwart/witte schaduwen op de kleine monitor zien.
Mijn inmiddels geoefende oog herkent er ook al van alles in, de dikte van het baarmoederslijmvlies, baarmoeder, linker/rechtereierstok, darmen, maar ook follikels!
Ik kan zelfs al een beetje inschatten hoe groot een follikel ongeveer is.
Maar dat is nu nog niet aan de orde.
Vandaag moet juist alles nog rustig zijn en mogen er nog geen follikels te zien zijn
Gelukkig is dat het geval en mag ik vandaag weer beginnen met de puregon-injecties!

Poging 22, de 4e IUI, is van start gegaan.
Nieuwe ronde, nieuwe kansen!